Λέξεις με πολλά πρόσωπα: Am/Was & Have/Had

Στην αγγλική γλώσσα, όπως και στα ελληνικά έχουμε λέξεις που είναι βοηθητικές και κυρίως ρήματα, όπως το ρήμα to be (=είμαι) και το ρήμα to have (=έχω). Έτσι, όταν συναντάμε αυτά τα δύο μέσα σ’ ένα κείμενο πρέπει να μάθουμε σιγά-σιγά να τα διακρίνουμε, αλλά αυτό θέλει πολλά χρόνια εξάσκησης.
Πάμε αρχικά να γνωρίσουμε τον ενεστώτα και τον απλό αόριστο του ρήματος to be (=είμαι):

Στα αγγλικά όμως υπάρχουν και οι χρόνοι διαρκείας ή εξακολουθητικοί, όπως ο Ενεστώτας διαρκείας και ο Αόριστος Διαρκείας (ο δικός μας Παρατατικός), οι οποίοι σχηματίζονται απλώς προσθέτοντας στα παραπάνω ένα ρήμα με κατάληξη -ing, π.χ. doing.

Αντίστοιχη χρήση έχει και το ρήμα to have (=έχω), το οποίο το συναντάμε και μόνο του αλλά και ως βοηθητικό σε άλλα ρήματα.

Οι χρόνοι τώρα στους οποίους συμμετέχει το ρήμα to have είναι όπως και στα νέα ελληνικά, γιατί έχουν επηρεαστεί από τα αγγλικά, ο Παρακείμενος και ο Υπερσυντέλικος (Απλός και Διαρκείας).

Εδώ παρατηρούμε ότι το ρήμα που συνδυάζεται με το have έχει αλλάξει μορφή. Δεν είναι πλέον do ή doing αλλά done. Είναι η λεγόμενη παθητική μετοχή στα αγγλικά: past participle και τη συναντάμε τόσο στη παθητική φωνή των ρημάτων (παροντικών, μελλοντικών, παρελθοντικών) όσο και στους παραπάνω χρόνους, Παρακείμενο και Υπερσυντέλικο.

Πώς ξεχωρίζουμε τώρα πότε είναι το ρήμα είμαι/έχω
και πότε είναι βοηθητικό;

Η απάντηση είναι μία: Με την εξάσκηση και με την γνώση των διαφόρων τύπων των ρημάτων, πώς είναι στον ενεστώτα, στον απλό αόριστο και πώς είναι η παθητική μετοχή τους, ώστε να ξεχωρίζει κανείς τον τρόπο χρήσης τους στο κείμενο.

Οπότε, ας πάμε να γνωρίσουμε κάποια βασικά ρήματα
και στις τέσσερις αυτές μορφές τους στο α΄ πρόσωπο ενικό.

Τι παρατηρούμε;

Ότι πολλές φορές η παθητική μετοχή και ο αόριστος ενός ρήματος, στο α΄ πρόσωπο, ταυτίζονται, αλλά όχι πάντα. Στα ρήματα που δεν γίνεται αυτό, τα θεωρούμε ότι κλίνονται ανώμαλα.