Η Αγία Συγκλητική γεννήθηκε περί το 270 μ. Χ. στη Μακεδονία. Οι γονείς της ήταν πλούσιοι και ευσεβείς Χριστιανοί. Προτίμησαν την Αλεξάνδρεια να εγκατασταθούν μόνιμα, επειδή εκεί υπήρχαν περισσότεροι Χριστιανοί. Εκείνην την περίοδο Αρχιεπίσκοπος Αλεξάνδρειας ήταν ο Μέγας Αθανάσιος. Έτσι, μόλις ξενιτεύτηκαν και εγκαταστάθηκαν, η πρώτη τους δουλειά ήταν να τον γνωρίσουν. Αυτή τους η γνωριμία τούς βοήθησε να γνωρίσουν καλύτερα τις χριστιανικές αλήθειες, αλλά και η κόρη τους Συγκλητική, να διδαχθεί σωστά τον δρόμο της αρετής.
Κατάφεραν να τη μορφώσουν όσο καλύτερα μπορούσαν, δίδοντάς της συγχρόνως και χριστιανική ανατροφή. Από νωρίς άρχισαν να φαίνονται τα πλούσια ψυχικά της χαρίσματα, που την έκαμαν να ξεχωρίζει από τους συμμαθητές της. Όμως, είχε σπάνια σωματική ομορφιά και πολλοί ήταν οι νέοι, που τη ζητούσαν σε γάμο. Την ίδια άποψη είχαν και οι γονείς της, που τη θεωρούσαν έτοιμη για γάμο και άρχισαν διακριτικά να την πιέζουν.
Η κατά πάντα, όμως, άψογη Συγκλητική, δεν συμφωνούσε καθόλου με την άποψη των γονιών της. Την ενδιέφερε ο Ουράνιος Νυμφίος Χριστός και Αυτόν ήθελε να υπηρετήσει. Έτσι, τα δάκρυα των γονιών και των συγγενών, δεν τη συγκινούσαν ιδιαίτερα. Ζούσε ασκητική ζωή, με συνεχή προσευχή αλλά και νηστεία. Μάλιστα δε, για τη νηστεία έλεγε, ότι είναι το μοναδικό γιατρικό, για το σώμα και την ψυχή. Τη θεωρούσε δε μια από τις μεγαλύτερες αρετές.
Όταν μετά από λίγο διάστημα πέθαναν οι γονείς της, χάρισε την περιουσία της στους πτωχούς και στα ορφανά της Αλεξάνδρειας και έφυγε από την πόλη. Εγκαταστάθηκε σε έρημη τοποθεσία ιδρύοντας Μοναστήρι, που εφάρμοζε τους δικούς της ασκητικούς κανόνες. Πλήθος δε γυναικών την ακολούθησαν, που επέλεξαν να μονάσουν μαζί της.
Ήταν για όλες παράδειγμα και υπόδειγμα Μοναχής και τις ευχαριστούσε να συνομιλούν μαζί της και να ασκούνται στην υπακοή και την ταπείνωση. Φρόντιζε πάντα, να μη βλέπει κανείς την προσωπική της ζωή και τα έργα της, γιατί δεν ήθελε καμιά ανθρώπινη διαφήμιση. Ο στόχος της ήταν, όχι μόνο πώς θα κάνει το καλό, αλλά πώς, θα το κρύψει από τους άλλους.
Για τη διδασκαλία της, αλλά και τη συμπεριφορά της γενικότερα, τη φθόνησε θανάσιμα ο διάβολος, που προσπαθούσε να βρει τους δικούς του τρόπους, να την εξοντώσει. Έτσι, η Οσία μπήκε σε μια νέα δοκιμασία: αρρώστησε βαριά. Οι πόνοι ήταν ανυπόφοροι και ο πυρετός της κρατούσε συνέχεια συντροφιά. Καθημερινά υπέφερε και έλιωνε σαν κερί. Την αρρώστια της την αντιμετώπιζε μεγαλόψυχα και δεν έχασε το κουράγιο της. Καθώς συνεχιζόταν η ασθένεια, η Οσία δεν μπορούσε να μιλήσει.
Τρεις ολόκληρους μήνες, αγωνίστηκε η Οσία, με τις ανυπόφορες πληγές της. Η σωματική της δύναμη μειωνόταν κάθε μέρα, γιατί δεν μπορούσε να φάει, αλλά και να κοιμηθεί από τους πόνους. Έτσι, σε ηλικία 80 χρονών, εγκατέλειψε την παρούσα ζωή και κέρδισε την αιώνια, που είναι η Βασιλεία των Ουρανών.
Ακούω τον βίο της αγίας:
– Ὅλοι ξέρουμε νὰ σωθοῦμε, ἀλλὰ ἀπὸ ἀμέλεια χάνουμε τὴ σωτηρία. Ἡ σωτηρία βρίσκεται στὴ διπλὴ ἀγάπη: στὸ Θεὸ καὶ στὸν ἄνθρωπο.-Ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος στὰ καλὰ ἔργα ἂς εἶναι ἡ ταπεινοφροσύνη.
– Ὁ θησαυρὸς τῆς ταπεινοφροσύνης ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ἀπόρριψη κάθε δόξας.
– Τὸ θεμέλιο τῆς ψυχικῆς οἰκίας μας εἶναι τὰ καλὰ ἔργα. Ἡ σκεπὴ εἶναι ἡ πίστη. Τὰ παράθυρα εἶναι οἱ αἰσθήσεις. Διὰ μέσου ὅλων αὐτῶν μᾶς πολεμεῖ ὁ ἐχθρός.
– Ὁ θυμὸς συμφέρει νὰ ἐκτοξεύεται ἐναντίον τῶν δαιμόνων καὶ ποτὲ ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων.
– Γιὰ κάθε πτώση δὲν ἀπελπιζόμαστε, αὐτοκατακρινόμαστε καὶ μετανοοῦμε εἰλικρινά.
– Θλίβεσαι; Πονεῖς; Σκέψου, ὅτι ὑποφέρεις ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες σου.