Κωνσταντινούπολη 1771 – Σπέτσες 1825
«Θα νικήσουμε ή θα πάψουμε να ζούμε.
Θα έχουμε όμως την παρηγοριά ότι δεν αφήσαμε πίσω μας δούλους Έλληνες.»
Ήταν Μάιος του 1771, όταν την ώρα που πέθαινε στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης ο Σταυριανός Πινότσης ακουγόταν το κλάμα της νεογέννητης κόρης του. Η γυναίκα του Σκεύω είχε πάει να επισκεφτεί τον φυλακισμένο από τους Τούρκους άντρα της και γέννησε εκεί το παιδί τους. Λασκαρίνα τη βάφτισε o πολέμαρχος της Μάνης Παναγιώτης Μούρτζινος, που ήταν κι εκείνος κλεισμένος στην ίδια φυλακή.
Η Λασκαρίνα μεγάλωσε στις Σπέτσες και παντρεύτηκε δύο φορές. Μια στα δεκαεπτά της τον Σπετσιώτη Δημήτρη Γιάννουζα και μια στα τριάντα της τον πλούσιο Σπετσιώτη Πλοιοκτήτη Δημήτριο Μπούμπουλη. Και οι δυο όμως χάθηκαν χτυπημένοι από Αλγερινούς πειρατές. Η Μπουμπουλίνα, δυο φορές χήρα, με έξι παιδιά από τους συζύγους της, αφιερώθηκε στον αγώνα για την ελευθερία της Ελλάδας από τους Τούρκους. Τη μεγάλη περιουσία από τους συζύγους της δε δίστασε να την ξοδέψει για τις ανάγκες της επανάστασης.
Άρχισε λοιπόν να κατασκευάζει πλοία και να αποκτά μεγάλη δύναμη, κάτι που έκανε τους Τούρκους να τη φοβούνται και να θέλουν να κατασχέσουν την περιουσία της. Ήταν προνοητική γυναίκα, όμως, η Καπετάνισσα. Μπήκε αμέσως στο πλοίο της «Κανάκης» και ταξίδεψε μέχρι την Κωνσταντινούπολη ζητώντας βοήθεια από τον Ρώσο φιλέλληνα πρεσβευτή Στρογγόνωφ, ο οποίος την έστειλε στην Κριμαία μέχρι να περάσει ο κίνδυνος. Μετά από τρεις μήνες γύρισε στις Σπέτσες μυημένη, όμως, ήδη στη Φιλική Εταιρεία.
Έναν χρόνο πριν την εξέγερση των Ελλήνων, το 1820, η Λασκαρίνα ναυπήγησε ένα πολεμικό πλοίο που του έδωσε το όνομα «Αγαμέμνων» και το εξόπλισε με δεκαοχτώ κανόνια. Ήταν ένα μεγάλο και ακριβό καράβι που πήρε μέρος σε πολλές συγκρούσεις με τον Τουρκικό στόλο. Έχοντας εξοπλίσει στόλο με δικά της έξοδα που τον επάνδρωσε με Σπετσιώτες πολεμιστές βοήθησε σημαντικά στην Επανάσταση. Η Ελληνική κυβέρνηση της παραχώρησε σπίτι στο Ναύπλιο αναγνωρίζοντας τους αγώνες της. Όταν όμως εκείνη πήρε το μέρος του Κολοκοτρώνη ζητώντας να τον βγάλουν από τη φυλακή, τότε την εξόρισαν στις Σπέτσες και έχασε το σπίτι στο Ναύπλιο.
Η γενναιόδωρη καπετάνισσα σκοτώθηκε στις Σπέτσες άδοξα σε έναν καυγά με την πλούσιο οικογένεια των Κουτσαίων, επειδή o γιος της είχε κλεφτεί με την κόρη τους. Οι Ρώσοι, αναγνωρίζοντας τις ικανότητές της, την τίμησαν με τον τίτλο της «Ναυάρχου» μετά τον θάνατό της.
Από το βιβλίο «Δύο φορές το ’21»