Μαυρομάτι Καρδίτσας 1780 – Φάληρο Αττικής 1827
Και να από του βουνού την κορωμένη ράχη δε χύμησε μουγγρίζοντας
η αντάρα η μάχη.
Το βουνό χρυσή σκάλα, κλέφτες και κουρσάροι την κατεβαίνανε,
και σ’ όλους μέσα ποιός;
Ένας ξεχώριζε, του Γένους το καμάρι, της Καλογριάς ο Γιός!
Κωστής Παλαμάς, Ποίημα για τον Καραϊσκάκη (απόσπασμα)
Στα σκλαβωμένα χρόνια της Ελλάδας, στη Σκουληκαριά της Άρτας ήταν μια γυναίκα. Ζωή τη λέγανε. Χήρα όμως έμεινε νωρίς κι αποτραβήχτηκε στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου κοντά στο χωριό Μαυρομάτι της Καρδίτσας. Ήταν της τύχης της γραφτό να γνωριστεί εκεί με τον Αρματολό του Βάλτου Δημήτρη Ίσκο ή Καραΐσκο όπως τον φώναζαν, γιατί ήταν μελαμψός. Η αγάπη άνθισε ανάμεσά τους και η Ζωή, σε μια σπηλιά κοντό στο Μαυρομάτι γέννησε τον Γεώργιο, παιδί εκτός γάμου. Η μάνα του τον αποχωρίστηκε, δίνοντάς τον σε μια Σαρακατσάνα να τον αναθρέψει.
Δύσκολα τα παιδικά χρόνια του Γιώργη στη μικρή και αυστηρή κοινωνία της Ρούμελης όπου μεγάλωσε. Απόρριψη και περιφρόνηση κάθε μέρα τον συνόδευαν στη ζωή του. Ήταν μόλις 15 χρόνων όταν βγήκε στην κλεφτουριά. Γρήγορα τον έπιασε ο Αλή-Πασάς των Ιωαννίνων και τον φυλάκισε. Είδε όμως πόσο ανδρείος ήταν και τον πήρε στην Αυλή του. O Θεός όμως είχε άλλα σχέδια για τον Γεώργιο. Αφού υπηρέτησε για λίγα χρόνια τον Αλή-Πασά. τον εγκατέλειψε και από τις αρχές του 1821 γίνεται Αρματολός και ξεσηκώνει τους Έλληνες για επανάσταση κατά των Τούρκων. Την ίδια χρονιά υψώνει τη σημαία του Αγώνα στα Τζουμέρκα και οι επιτυχίες του τον κάμουν «Καπετάνιο των Αγράφων».
Τα πολιτικά παιχνίδια των δύσκολων εκείνων χρόνων και μια διαφωνία με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο ήταν αφορμή να κατηγορηθεί ο Καραϊσκάκης για «Εσχάτη Προδοσία» και να χάσει όλους τους τίτλους του. Αργότερα όμως η Κυβέρνηση του Ναυπλίου τους αναγνώρισε και πάλι. Η φυματίωση όμως έχει χτυπήσει τον ήρωα.
Παρόλα αυτά εκείνος συνεχίζει τον Αγώνα του κατά των Τούρκων. Νίκες αλλά και ήττες ακολουθούν. Έτος 1827. Ο Καραϊσκάκης βρίσκεται άρρωστος βαριά με το στράτευμα Ελλήνων στο Κερατσίνι. Τη νύχτα της 22ας προς την 23η Απριλίου, o ήρωας με υψηλό πυρετό και περιστοιχισμένος από το ιππικό βγαίνει στη μάχη. Μια σφαίρα τον λαβώνει στην κοιλιά. Τον μεταφέρουν πίσω στο Κερατσίνι. Ζήτησε παπά και γραμματικό. Παπά να τον κοινωνήσει και γραμματικό για να πει τη διαθήκη του. Έτσι κι έγινε. Κι όταν ο Στρατηγός Μακρυγιάννης λίγο πριν ξεψυχήσει, τον επισκέφτηκε, του «Εγώ πεθαίνω. Όμως εσείς να είστε μονιασμένοι και να βαστήξετε την πατρίδα». Πικρά τον έκλαψε και μοιρολόγησε ο Κολοκοτρώνης, όταν του έφεραν το μαντάτο του χαμού του.
Από το βιβλίο «Δύο φορές το ’21»