Ψαρά 1793- Αθήνα 1877
Νύχτα χωρίς φεγγάρι. Σύμμαχος η πλανεύτρα αστροφεγγιά. Έτος 1822. Οι Έλληνες ακόμη θρηνούν για την απάνθρωπη σφαγή της Χίου από τους Τούρκους. Εκείνος ο Απρίλιος που έβαψε με αίμα το νησί της Μαστίχας είχε συγκινήσει ολόκληρη την Ευρώπη. Μια απάνθρωπη και ανελέητη πράξη, που δεν μπορούσε να μείνει αναπάντητη από τους Έλληνες. Δάκρυ το δάκρυ έφτασε ο Ιούνιος. Ο στόλος του Καρά-Αλή βρίσκεται αραγμένος στο κατακαμένο νησί και το πλήρωμα των πλοίων, κάπου δυο χιλιάδες άνδρες, γιορτάζει το Μπαϊράμι* στο κατάστρωμα. Γλέντια και χοροί. Μαύρο σκοτάδι η θάλασσα. Κανένας από τον εχθρό δεν βλέπει τα δυο πυρπολικά που πλησιάζουν τη Ναυαρχίδα. Στο ένα ο καπετάν Κωνσταντής Κανάρης από τα Ψαρά, στο άλλο o Ανδρέας Πιπίνος. Ο Κωνσταντής με βλέμμα αγέρωχο, έτοιμος να δώσει και τη ζωή του ακόμη, σηκώνει Αυστριακή σημαία για αντιπερισπασμό. Σταυροκοπιέται και προσεύχεται.
«Ο θεός να μας βοηθήσει!», ψιθυρίζει και ανάβει το μπουρλότο χωρίς δεύτερη σκέψη με τον δαυλό που κρατάει σφιχτά στο χέρι.
Η φωτιά απλώνεται στα καράβια γρήγορα. Οι Τούρκοι πανικόβλητοι δεν ξέρουν τι να πρωτοκάνουν. Φωνές, βρισιές, ουρλιαχτά. Κανείς δεν ακούει τις διαταγές του Καρά-Αλή. οι μπουρλοτιέρηδες κάνουν γρήγορα κουπί να απομακρυνθούν από τον στόλο. Ξέρουν πως δεν θα αργήσει η μεγάλη έκρηξη, όταν η φωτιά φτάσει στην πυριτιδαποθήκη. Και γρήγορα ακούγεται εκείνος ο εκκωφαντικός κρότος που καταστρέφει τα πάντα μέσα στη φωτιά. Τούρκοι και καράβια γίνονται αποκαΐδια και στάχτη μέσα στη μαύρη θάλασσα.
Ήταν πολύ σπουδαίος άντρας ο Καπετάν Κωνσταντής. Μετά το μπουρλότο στην Τουρκική Ναυαρχίδα δεν σταμάτησε να αγωνίζεται για τη λευτεριά. Από μικρός ορφανός από γονείς, η θάλασσα και τα καράβια τον ανάθρεψαν. Γάλα του η αρμύρα και σχολειό τα κύματα. Τα όνειρα του πανιά ανοιγμένα και ρότα** του πάντα η ανεξαρτησία. Το καθαρό του βλέμμα και τις ικανότητες του εμπιστεύτηκε o Ιωάννης Καποδίστριας και στη o Βασιλιάς Όθωνας. Όσες φορές όμως κι αν υπηρέτησε την Ελλάδα ως Υπουργός, ποτέ δεν ξέχασε τη θάλασσα και τα καράβια. Το 1877, ενώ ήταν Πρωθυπουργός, έφυγε από τη ζωή, αφού είχε δει να χάνονται τα πέντε από τα επτά παιδιά που είχε αποκτήσει με τη σύζυγό του Δέσποινα Μανιάτη.
*Μεγάλη θρησκευτική γιορτή των Τούρκων, που γίνεται μετά το τέλος της νηστείας τους (Ραμαζάνι).
**Πορεία, στάση ζωής.
Από το βιβλίο «Δύο φορές το ’21»