Την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 1803 περίπου 60 Σουλιώτισσες έπεσαν στον γκρεμό, μαζί με τα παιδιά τους για να μην παραδοθούν στους Τούρκους. «Πιάστηκαν από τα χέρια κι άρχισαν ένα χορό, που τα βήματά του τα κινούσε ένας ασυνήθιστος ηρωισμός… Κάθε γύρο που γυρίζαν έπεφτε και μια…» Η Σουλιώτισσα γυναίκα, ελεύθερη και ηθική σε όλη της τη ζωή, προτιμά τον θάνατο από την ατίμωση και τη σκλαβιά. Καλύτερα νεκρή κι ελεύθερη και ηθική στον γκρεμό του Ζαλόγγου, παρά ζωντανή κι ατιμωμένη και σκλάβα!
Έχε γεια, καημένε κόσμε, (2)
έχε γεια, γλυκιά ζωή. (2)
Κι εσύ, δύστυχη πατρίδα, (2)
έχε γεια παντοτινή. (2)
Έχετε γεια, βρυσούλες,
λόγγοι, βουνά, ραχούλες.
Έχετε γεια, βρυσούλες,
κι εσείς, Σουλιωτοπούλες.
Οι Σουλιώτισσες δε μάθαν, (2)
για να ζούνε μοναχά· (2)
ξέρουνε και να πεθαίνουν, (2)
να μη στέργουν στη σκλαβιά. (2)
Έχετε γεια, βρυσούλες,…
Σαν να παν σε πανηγύρι, (2)
σ’ ανθισμένη πασχαλιά, (2)
μες στον Άδη κατεβαίνουν (2)
με τραγούδια, με χαρά. (2)
Έχετε γεια, βρυσούλες,…
Στη στεριά δε ζει το ψάρι (2)
ούτ’ ανθός στην αμμουδιά· (2)
κι οι Σουλιώτισσες δε ζούνε (2)
δίχως την ελευθεριά. (2)
Απαντήστε στο ερώτημα: Εσείς τι θα κάνατε στη θέση τους;