Τα μικρά παιδιά τα χρόνια της σκλαβιάς, ζούσαν και εκείνα τις δυσκολίες του υπόδουλου γένους. Βίωναν και αυτά τον πόνο και τον φόβο των μεγάλων και προσπαθούσαν να βοηθήσουν. Δούλευαν στα χωράφια και μοχθούσαν για τις οικογένειές τους. Έτρεχαν στις εκκλησιές και εκεί προσπαθούσαν να μάθουν την ελληνική γλώσσα, λίγη γραφή και ανάγνωση. Εκεί μάθαιναν και για την αγάπη του Χριστού και λίγα κομμάτια από την ένδοξη ιστορία. Γνήσια παιδιά των προγόνων τους, ακούγοντας και τις παλληκαριές των κλεφτών και των αρματολών, άρχισαν και εκείνα να στήνουν τις δικές τους λεβέντικες ιστορίες.