Ένα στοιχείο που ελάχιστους επιστήμονες θα ακούσετε να αναφέρουν όταν σας ομιλούν περί φύσης και φυσικής είναι το στοιχείο της αμαρτίας. Η αμαρτία είναι πλέον κομμάτι αυτού του υλικού κόσμου, παρότι ο Θεός ούτε τη δημιούργησε και ούτε την έφερε στον κόσμο. Οι εκπεσόντες άγγελοι και οι εκπεσόντες άνθρωποι εισήγαγαν την αμαρτία στον κόσμο, όπως μας γνωστοποιεί η Γραφή, και η αμαρτία έχει τη δύναμη να ανατρέπει καταστάσεις, να διαβάλλει και να αλλοιώνει την ουσία των πραγμάτων και την αντίληψή μας περί αυτών.
Σκεφτείτε την αμαρτία ως ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά ηλίου, πολύ πιο σκοτεινά όμως από αυτά που φοράμε εμείς οι άνθρωποι για να προστατέψουμε τα μάτια μας από τον ήλιο. Αν τα φορέσουμε και δεν τα βγάλουμε ποτέ ξανά, τότε θα νομίζουμε ότι ο κόσμος είναι σκοτεινός και άραχνος. Άρα και ο δημιουργός αυτού του κόσμου θα πρέπει να είναι μαύρος και σκοτεινός. Όπως ακριβώς σκέφτονταν και οι περισσότεροι των Αρχαίων Ελλήνων για τους θεούς τους, που τους κατασκεύαζαν σύμφωνα με αυτά που ήξεραν και έβλεπαν οι άνθρωποι να κάνουν, με πάθη και αδυναμίες. Γι’ αυτό πάντα οι Πατέρες αλλά και ο Ίδιος ο Κύριος μάς λένε, ότι η αμαρτία σκοτίζει τον νου. Η αναφορά στο φως και στο σκοτάδι είναι αυτή που μας δείχνει την διαφορά μεταξύ αγαθότητας και αμαρτίας.
«Ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός.
ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ,
ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται·
ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ,
ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται.
εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί,
τὸ σκότος πόσον;»
(Κατά Ματθαῖον, στ΄ 22-23)
Όμως, το φως και το σκοτάδι, εμείς οι άνθρωποι τα έχουμε ορίσει ως “φυσικά φαινόμενα” και τα μελετά η φυσική. Αυτό μάς δείχνει ότι ο Θεός έχει κατασκευάσει την φύση κατά τέτοιο τρόπο που να μας διδάσκει κάτι άλλο και όχι μόνο αυτά που νομίζουμε ότι μας διδάσκει, το πώς δηλαδή να αξιοποιούμε τα διάφορα στοιχεία της για να μετακινούμαστε ταχύτερα, ή να χτίζουμε μεγαλύτερα κτήρια, ή να επικοινωνούμε από τη μία άκρη του γαλαξία στην άλλη.
Η φύση είναι φτιαγμένη κατά τέτοιο τρόπο, που αφ’ ενός μάς αποκαλύπτει την αλήθεια για τον Δημιουργό Της, τον αληθινό Δημιουργό Της και αφ’ ετέρου μάς υπομιμνήσκει αυτά που ο σκοτισμένος μας λογισμός δεν μπορεί πλέον να δει, τα πνευματικά, που είναι και τα πιο σημαντικά. Και η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος επλάσθη για να είναι πνευματοφόρος και πνευματικός, και όχι σαρκικός και κολλημένος στην ύλη.
Αν, όμως, διαγράψουμε την παράμετρο της αμαρτίας και θεωρούμε ότι ο κόσμος που ζούμε είναι τέλειος, ιδανικά πλασμένος, δεν έχει κανένα πρόβλημα και όλα είναι τέλεια, τότε πολλά ζητήματα που μας ταλανίζουν δεν έχουν απάντηση γιατί υπάρχουν και γιατί προσπαθούμε να τα λύσουμε εφευρίσκοντας τόσες θεωρίες και αφιερώνοντας τόσο χρόνο στον έλεγχο των στοιχείων της φύσης, και ακόμη περισσότερο γιατί ενώ θεωρούμε ότι μπορούμε να τα λύσουμε, μέσα στην αλαζονεία μας, δεν καταφέρνουμε να τα λύσουμε.
Διότι, πώς θα λύσει κάποιος το πρόβλημα των πυρκαγιών όταν είναι ο ίδιος που αμαρτάνοντας βάζει την πυρκαγιά και καταστρέφει και τη δημιουργία του Θεού αλλά και προκαλεί ζημιά στους συνανθρώπους του; Ή πώς θα λύσουμε το δήθεν πρόβλημα της υπερθέρμανσης του πλανήτη, ή των μολυσμένων νερών, ή οποιοδήποτε άλλο όταν εμείς επιλέγουμε να κάνουμε κακή χρήση των αγαθών του Θεού;
Σ’ αυτό το μάθημα, λοιπόν, θα προσπαθήσουμε να δούμε τη γνώση που μας δίδει το να μελετάμε τη φύση όχι μόνο για τα υλικά θέματα, ή τα κοσμικά θέματα, του πώς να επιβιώσουμε καλύτερα και πιο άνετα αλλά και το πώς μέσα από αυτά ο Θεός μάς διδάσκει τα πνευματικά, που ο σκοτισμένος νους μας δεν μπορεί πλέον να δει.