«Δὲν ἔπρεπε νὰ πάψουν νὰ μαθαίνουν στὰ παιδιὰ τὴν παλιὰ γλῶσσα. Εἶναι ψυχολογικοὶ οἱ λόγοι ποὺ δυσκολεύουν τὰ παιδιὰ στὴ μάθηση, ὄχι πώς εἶναι δύσκολο νὰ μάθουν τὰ ἀρχαῖα. Καὶ ἦταν μία σπουδαία ἄσκηση αὐτὴ γιὰ τὰ παιδιά. Μία ἐξάσκηση τοῦ νοῦ.
Ἡ γλῶσσα εἶναι σπουδαῖο πράγμα. Ἔχουν πεῖ τόσο βαθιὰ πράγματα σ’ αὐτὴν τὴ γλῶσσα καὶ δὲν πρέπει ἐμεῖς νὰ τὴν ἀφήσουμε, γιατὶ θὰ φτωχύνουμε πολύ. Θὰ καταργηθοῦν ὅλα, ἀλλὰ ὕστερα ἀπὸ χρόνια οἱ ἄνθρωποι θὰ ἀναζητήσουν πάλι τὴν παλιὰ γλῶσσα καὶ τὰ κείμενα ἐκεῖνα. Γιατί θὰ κουραστοῦν, θ’ ἀδειάσουν. Ἡ λέξη ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ παλαιὸς ἔχει σημασία.
Ἡ φράση «μέσα στὸν Χριστό» διαφέρει ἀπὸ τὴ φράση «ἐν τῷ Χριστῷ» ἢ «ἐν Χριστῷ» καὶ ἂς φαίνεται ὅτι εἶναι τὸ ἴδιο. Λοιπόν, ἔπρεπε νὰ συνεχίσουν νὰ μαθαίνουν τὰ ἀρχαῖα τὰ παιδιὰ καὶ οἱ λογοτέχνες, οἱ ποιητὲς ἂς ἔγραφαν στὴ νέα, ὅπως θέλουν, κι ἂς τοὺς διαβάζουν τὰ παιδιά καὶ ὅλοι.
Ἐκείνη τὴ γλώσσα ὅμως νὰ μὴν τὴν ἀφήναμε, δὲν ἔπρεπε. Φτωχαίνουμε πολύ. Μ’ ἀρέσει αὐτὴ ἡ ἀρχαία γλῶσσα. Δὲν τὴν καταλαβαίνω μὲ εὐκολία, ἀλλὰ μ’ ἀρέσει. Μοῦ φαίνεται πιὸ ἁγία. Δὲν ξέρω γιατί. Ἴσως κάνω λάθος. Μοῦ ἀρέσει ποὺ ἡ κάθε λέξη εἶναι ἀκριβῶς στή θέση της. Δὲν εἶναι λίγο πιὸ δῶ, λίγο πιὸ κεῖ. Σὰν πέτρα ποὺ μπαίνει ἀπὸ τὸν κτίστη στὴ θέση ποὺ εἶναι γι’ αὐτήν».
Από το βιβλίο «Μαθητεύοντας στὸν Γέροντα Πορφύριο».