Πάνω ‘κει στης Πίνδου μας τις κορφές
που θαρρείς τ’ αστέρια φυλούνε
κάθε νύχτα χίλιες αγνές μορφές
τα πυκνά σκοτάδια ερευνούν.
Της Πατρίδας πάντα πιστοί φρουροί
τον εχθρό να ‘ρθει καρτερούνε,
τον εχθρό που πίστευε πως μπορεί
στην Ελλάδα νικητής να μπει.
Η νύχτα φεύγει, σβήνουν τ’ αστέρια,
τ’ αγρίμια πάνε να κρυφτούν.
Μα της Ελλάδας μας τα ξεφτέρια
δε θε να παν ν’ αναπαυτούν.
Εχθροί μιλιούνια, ντροπή αιώνια,
τ’ άγια μας σύνορα περνούν
και με ντουφέκια και με κανόνια
σίδερο και φωτιά σκορπούν.
Οι γενναίοι μας με τη λόγχη ορμούν,
τον εχθρό με λύσσα χτυπούνε.
Είναι λίγοι, μα τους πολλούς νικούν
κι απ’ τη γη μας πέρα τους πετούν.
Εις την Πίνδο τραγουδούνε
του Δαβάκη τ’ άξια παλικάρια
κι όλο δόξες αντηχούνε
τ’ άλλα τα βουνά.
Την Ελλάδα μας υμνούνε
και τ΄ αντρειωμένα της βλαστάρια
που τον κάθε εχθρό νικούνε
σαν παντοτινά. (2)
Οι γενναίοι μας με τη λόγχη ορμούν,
τον εχθρό με λύσσα χτυπούνε.
Είναι λίγοι, μα τους πολλούς νικούν
κι απ’ τη γη μας πέρα τους πετούν.
Εις την Πίνδο τραγουδούνε
του Δαβάκη τ’ άξια παλικάρια
κι όλο δόξες αντηχούνε
τ’ άλλα τα βουνά.
Την Ελλάδα μας υμνούνε
και τ΄ αντρειωμένα της βλαστάρια
που τον κάθε εχθρό νικούνε
σαν παντοτινά. (2)
Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ
Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν
σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά
με κανόνια τις πόλεις χαλάσαν
μας ανάψαν φωτιές στα χωριά.
Μα οι εχθροί μας πια τώρα σκορπίσαν
και ξανάρθε για μας λευτεριά
για να φτιάξουμε τα όσα γκρεμίσαν
ας κοιτάξουμε μόνο μπροστά.
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει
δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά
μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει
και ξανά προς την δόξα τραβά. (2)
Νέα δύναμη το έθνος θα πάρει
σαν και πριν να βαδίσουμε μπρος
κι ο καινούριος στρατός με καμάρι
να σταθεί των συνόρων φρουρός.
Όλοι ορθοί! Με τον ήλιο προβάλλει
και ψηλά το κεφάλι κρατεί
μια πατρίδα πολύ πιο μεγάλη
μια πατρίδα πολύ πιο τρανή.
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει
δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά
μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει
και ξανά προς την δόξα τραβά. (2)