«Μα, έχει δομή η προσευχή, Κυρία;»
«Κι όμως, έχει!»
Η προσευχή, όπως μας δίδαξε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, πρέπει να έχει μια συγκεκριμένη δομή για να είναι αρεστή στον Θεό. Δεν πρέπει μόνο να Του ζητάμε να μας κάνει τα θελήματά μας, αλλά πρέπει και να Τον ευχαριστούμε πρωτίστως για όσα κάνει για εμάς και για όσα μας δίνει λόγω της άμετρης αγάπης Του και φυσικά και να Τον δοξάζουμε και δοξολογούμε για όλα τα θαυμάσια που έχει κάνει, τα οποία εμείς οι άνθρωποι ούτε να φανταστούμε δεν μπορούμε. Αυτό αποδεικνύει ότι είμαστε ταπεινοί, γιατί ξέρουμε ότι άλλος τα έχει κάνει όλα αυτά τα θαυμάσια και όχι εμείς, οι μικροί άνθρωποι.
Η κατ’ εξοχήν προσευχή για εμάς τους Χριστιανούς είναι το «Πάτερ ημών», που την έμαθε ο ίδιος ο Κύριος στους Αποστόλους και οι Απόστολοι στους υπόλοιπους και τη λέμε κι εμείς σήμερα όπως ακριβώς την έλεγαν και οι Απόστολοι.
Όπως είπαμε, η κάθε προσευχή πρέπει να έχει τρία πράγματα: Δοξολογία, Ευχαριστία και Παράκληση. Επίσης, πολλές προσευχές έχουν και το δογματικό μέρος (όπως το Πιστεύω και άλλες), όπου μας μαθαίνουν τις αλήθειες της πίστεώς μας.
Πάμε να δούμε τώρα στην προσευχή προς την Παναγία ποια στοιχεία έχουμε,
ώστε να τα χρησιμοποιήσουμε κι εμείς σε δικές μας προσευχές!
ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Παναγία, Συ που είσαι η µητέρα όλων µας,
κι ακούς τις χαρές και τις λύπες των παιδιών όλου του κόσµου.
Συ που δεν έφυγες από κοντά µας
κι όταν µπήκες στη δόξα του ουρανού.
Συ που σκύβεις µε το στοργικό σου βλέµµα
και παρακολουθείς τη ζωή µας
πάνω στη γη
µε τις χαρές και τα όνειρά µας,
µε τους πόνους και τα δάκρυα µας,
µε τις καλοσύνες αλλά και µε τις κακίες µας.
Συ, Παναγιά µας, που, µε πόνο,
βλέπεις πολλές φορές
τα βήµατά µας να ξεµακραίνουν
από τον ίσιο δρόµο.
Συ, Παναγία, ∆έσποινα, µη σταµατήσεις,
σε ικετεύοµε, τις πρεσβείες Σου προς
τον Υιό Σου
και Θεό µας να µας δυναµώνει
για να ανεβαίνουµε όλο και πιο ψηλά.
Να στεριώνει τα βήµατά µας,
για να προχωρούµε, σταθερά,
στο δικό Του µονοπάτι.
Παναγία, Μητέρα µας,
δεήσου πιο θερµά για µας,
για τα παιδιά όλου του κόσµου.
ΑΝΑΛΥΣΗ
Στις πρώτες στροφές βλέπουμε ότι αυτός ή αυτή που την έγραψε (εδώ υπονοείται ότι την έγραψε εκείνη που έγραψε και το βιβλίο) ευχαριστεί την Παναγία για όλα αυτά που κάνει για όλους τους ανθρώπους στη γη.
Στη δεύτερη στροφή βλέπουμε επίσης ότι μας λέει και κάτι για την Παναγία που εμείς το γνωρίζουμε από τα τροπάρια της Εκκλησίας μας στην Κοίμησή της (15 Αυγούστου), ότι παρότι κι αυτή απέθανε όπως όλοι οι άνθρωποι και ετάφη, και ανέβη στον ουρανό, ωστόσο δεν μας εγκατέλειψε και είναι μαζί μας και μας βοηθά.
«Ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε» (απολυτίκιο Κοιμήσεως)
Στις τρεις τελευταίες στροφές βλέπουμε ότι η συγγραφέας παρακαλεί την Παναγία για διάφορα θέματα, και για την ίδια αλλά και για όλους τους ανθρώπους. Είναι το μέρος της παρακλήσεως, όπως είπαμε προηγουμένως. Και πάντοτε η Εκκλησία και οι Χριστιανοί, πέραν από τον εαυτό τους προσεύχονται και για όλους τους υπόλοιπους.
Και γι’ αυτό ο Κύριος μάς δίδαξε να λέμε “Πάτερ ημών” (Πατέρα μας) και όχι “Πάτερ εμού” (Πατέρα μου). Άρα στις προσευχές μας πρέπει πάντοτε να σκεφτόμαστε και όλους τους άλλους ανθρώπους που υποφέρουν ή χρειάζονται βοήθεια.