Παναγία, Συ που είσαι η µητέρα όλων µας,
κι ακούς τις χαρές και τις λύπες των παιδιών όλου του κόσµου.
Συ που δεν έφυγες από κοντά µας
κι όταν µπήκες στη δόξα του ουρανού.
Συ που σκύβεις µε το στοργικό σου βλέµµα και
παρακολουθείς τη ζωή µας πάνω στη γη
µε τις χαρές και τα όνειρά µας,
µε τους πόνους και τα δάκρυα µας,
µε τις καλοσύνες αλλά και µε τις κακίες µας.
Συ, Παναγιά µας, που, µε πόνο, βλέπεις πολλές φορές
τα βήµατά µας να ξεµακραίνουν από τον ίσιο δρόµο.
Συ, Παναγία, ∆έσποινα, µη σταµατήσεις,
σε ικετεύοµε, τις πρεσβείες σου προς τον Υιό σου
και Θεό µας να µας δυναµώνει
για να ανεβαίνουµε όλο και πιο ψηλά.
Να στεριώνει τα βήµατά µας,
για να προχωρούµε, σταθερά,
στο δικό Του µονοπάτι.
Παναγία, Μητέρα µας,
δεήσου πιο θερµά για µας,
για τα παιδιά όλου του κόσµου.
Σκέφτομαι και απαντώ στις από κάτω ερωτήσεις:
Ξεμακραίνω:
Ικετεύομε(ν):
Πρεσβεία:
Δέησις:
(το ξε εδώ έχει το νόημα του έξω) μακραίνω, δηλαδή πηγαίνω μακρυά και προς τα έξω, προς κάποιο μέρος που δεν πρέπει.
(το ικετεύουμε στα αρχαία) Η ικεσία είναι η θερμή παράκληση, δηλαδή η πολύ έντονη προσευχή προς τον Θεό να γίνει κάτι. Όχι απλώς να πούμε τι θέλουμε, αλλά και να γονατίσουμε, και να το φωνάζουμε σχεδόν από μέσα μας.
Ο πρεσβευτής είναι κάποιος άνθρωπος ο οποίος είναι κοντά σε κάποιο άλλο πρόσωπο, συνήθως που έχει εξουσία, όπως ένας βασιλιάς ή ένας πρόεδρος/πρωθυπουργός, και τον παρακαλεί αλλά και του ζητά να κάνει πράξεις για το καλό των ανθρώπων για τους οποίους πρεσβεύει. Η Παναγία είναι το πιο κοντινό πρόσωπο στον Χριστό.
Στις μέρες μας η λέξη σημαίνει και το κτήριο όπου διαμένει ο πρεσβευτής.
Η δέησις δεν είναι το ίδιο πράγμα με την ικεσία, παρότι μπορεί να θεωρηθούν συνώνυμες λέξεις. Η δέησις είναι τα λόγια της παρακλήσεως προς τον Θεό, αυτά που του ζητάμε προς σωτηρία των ψυχών μας και βοήθειά μας. Στη Θεία Λειτουργία ο ιερέας κάνει σύντομες ή εκτενείς (δηλαδή μεγαλύτερες) δεήσεις για εμάς προς τον Θεό και τον ακούμε να λέει πολλές φορές “του Κυρίου δεηθώμεν“.