– Κι εμένα με συντροφεύει η Παναγία, είπε η Δέσποινα.
Τα μάτια όλων γύρισαν προς τη φίλη τους που καθόταν στο αναπηρικό καροτσάκι.
– Τα βιβλία είναι η καλή και σταθερή παρέα για μένα, τόνισε. Τα βιβλία που με βοηθάνε να ονειρεύομαι.
– Τα βιβλία; απόρησε ο Μάριος. Γιατί τα βιβλία; Εσύ δεν κάνεις δικά σου όνειρα;
– Μα και βέβαια τα όνειρα είναι δικά μου. Πολλές φορές έχω ονειρευτεί τόπους, πρόσωπα, εποχές που γνώρισα στα βιβλία κι έχω ζήσει και εγώ τις περιπέτειες τους. Κι έτσι κάνω ταξίδια μακρινά χωρίς να κουνήσω καν τα ποδαράκια μου, που έτσι κι αλλιώς δεν κουνιούνται. Γιατί με τα όμορφα βιβλία, φίλε μου, ταξιδεύουμε!
– Μα φυσικά, φυσικά, είπαν ομόφωνα τα παιδιά.
– Κάποιο ανοιξιάτικο λοιπόν δειλινό, καθώς παρακολουθούσα τον ήλιο να γέρνει κουρασμένος και να κρύβεται πίσω από ένα βουνό, είχα ακουμπήσει το βιβλίο μου στο αρκουδάκι μου δίπλα και έκλαιγα μόνη μου για την αναπηρία των ποδιών μου και τη μοναξιά μου. Ένιωθα μόνη, πολύ μόνη. Τον χειμώνα όλο και κάποιοι φίλοι έρχονταν και μου έκαναν παρέα με το κρύο. Τώρα, όμως, που πρόβαλλε η άνοιξη και οι μέρες μεγάλωναν και τα παιδιά έπαιζαν στις γειτονιές, οι ώρες της μοναξιάς μου πολλαπλασιάζονταν. Άνοιγα λίγο το παράθυρο μου, για να ακούω τα παιχνίδια και τις φωνές, τους καβγάδες αλλά και τα γέλια.
Και τότε, έτσι ξαφνικά, βρέθηκε να κάθεται απέναντι μου στο καρεκλάκι το μικρό η γλυκειά μου Παναγιά, ίδια με την εικόνα που είχε τοποθετήσει η γιαγιάκα μου πάνω από το γραφείο μου.
– Γιατί κλαις, καλή μου; μου είπε. Εγώ είμαι πάντα κοντά σου στη λύπη σου και στη χαρά σου.
Το δωμάτιό μου είχε γεμίσει με φως. Ένιωθα τόσο γεμάτη τη ζωή μου και να έχω τέτοια παρέα. Με κοιτούσε τρυφερά και μου χάιδεψε τα γόνατα και τα πόδια απαλά. Ένιωσα ότι θα γίνω καλά. Μη σας πω, ίσως και να το ονειρεύτηκα, ότι σαν να σηκώθηκα και κρατώντας με από το χέρι έκανα λίγα βήματα, μη σας πω ότι χόρεψα και λιγάκι. Αλλά αυτό μάλλον θα το φαντάστηκα! Η Παναγιά μου ευλόγησε την αναπηρία μου. Κι αν δεν περπατήσω, συνέχισε, δεν θα νιώσω ξανά μοναξιά. Έχω κοντά τη στοργική Θεοτόκο. Έχω κοντά τη φίλη Μαρία, σαν να είχαμε γνωριστεί τα χρόνια που ήταν μικρό κορίτσι στον ναό και λίγο πριν γεννήσει τον Χριστό. Η δική μου Παναγιά για τις στιγμές της μοναξιάς!