Ο Δαβίδ άρχισε να τρέμει. «Ποιος είναι αυτός;», ψέλλισε. Μετά είδε τον Σαμουήλ να βγάζει ένα κέρατο ταύρου και να το γεμίζει λάδι. Ο προφήτης ετοιμαζόταν να χρίσει κάποιον με λάδι, κάτι που σήμαινε πως ο Θεός ήθελε να τον χρησιμοποιήσει με ξεχωριστό τρόπο. Ο τελευταίος άνθρωπος που είχε χρίσει ο Σαμουήλ ήταν ο βασιλιάς Σαούλ.
Οι μεγαλύτεροι αδερφοί του Δαβίδ κοίταζαν κατάπληκτοι. Αυτό σήμαινε πως ένας απ’ αυτούς θα γινόταν μαθητής του Σαμουήλ ή σπουδαίος ηγέτης.
Ο Σαμουήλ έχυσε το αγιασμένο λάδι στο κεφάλι του Δαβίδ. Όλοι κρατούσαν την αναπνοή τους. «Γιατί εμένα;», σκεφτόταν ο Δαβίδ. «Δεν είμαι παρά ένας μικρός βοσκός». Το ίδιο συλλογίστηκαν και τ’ αδέρφια του.
Ο Ελιάβ σκεφτόταν. «Είμαι μεγαλύτερος και πιο δυνατός από τον Δαβίδ».
Ο άλλος αδερφός του, ο Αμιναδάβ, σκεφτόταν, «Είμαι πιο έξυπνος από τον Δαβίδ».
Ο επόμενος αδερφός του, ο Σαμά, έλεγε με τον νου του, «Είμαι πιο όμορφος», και κάθε γιος του Ιεσσαί σκεφτόταν πως ήταν σε κάτι καλύτερος από τον Δαβίδ και πως εκείνος έπρεπε να χριστεί με λάδι από τον Σαμουήλ.
Αλλά ο Σαμουήλ ούτε τους ξανακοίταξε, απλώς αποχαιρέτησε τον Ιεσσαί και είπε: «Ο Θεός δεν κοιτάζει απέξω κάποιον πώς είναι. Κοιτάζει την καρδιά».
Μετά τους γύρισε την πλάτη και έφυγε τόσο ξαφνικά, όπως είχε έρθει. Καθώς ο Δαβίδ έφευγε για να γυρίσει στα πρόβατά του, τ’ αδέρφια του τον κοιτούσαν. Ο νεότερος αδερφός τους είχε χριστεί από τον προφήτη, και τον είχε διαλέξει ο Θεός να γίνει ξεχωριστός υπηρέτης του. Πώς μπορούσε να γίνει αυτό;
ψελλίζω: προφέρω λόγια με δυσκολία, τραυλίζω
συλλογίζομαι: σκέφτομαι κάτι που άκουσα, αλλά από μέσα μου.
χρίω: αλείφω κάποιον με κάτι, συνήθως με λάδι ως μέρος τελετής για να δείξω ότι αυτός αναλαμβάνει κάποιο ρόλο ή αξίωμα.