Καθώς το βρέφος είναι στην αγκαλιά του αναδόχου, μετά το βάπτισμα, τελεί ο ιερέας το μυστήριο του Χρίσματος, δηλαδή χρίει το νεοφώτιστο με το Άγιο Μύρο και απαγγέλλει την ευχή του Χρίσματος. Το Άγιο Μύρο είναι μια ουσία που παρασκευάζεται από 57 πολύτιμες αρωματικές ουσίες και καθαγιάζεται τη Μεγάλη Πέμπτη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Σε κάθε ναό φυλάγεται σε ειδικό σκεύος, το Μυροδοχείο. Συμβολίζει τα πολλά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή τα πνευματικά δώρα που μας χαρίζει το Άγιο Πνεύμα, όταν μπαίνουμε με το Βάπτισμα στην Εκκλησία του Χριστού.
Το Μυστήριο του Χρίσματος δεν ετελείτο πάντοτε όπως τελείται σήμερα. Στα πρωτοχριστιανικά χρόνια, οι Απόστολοι απλώς ακουμπούσαν τα χέρια τους επάνω σε όσους είχαν βαπτιστεί και έτσι τούς μετέδιδαν Άγιο Πνεύμα. Αυτό το βλέπουμε να συμβαίνει και σήμερα στις χειροτονίες των διακόνων και ιερέων, όπου ο Επίσκοπος τούς μεταδίδει την αγιαστική χάρη για να μπορούν να λειτουργούν στο θυσιαστήριο του Θεού ακουμπτώντας τους με το χέρι, ή δια της επιθέσεως των χειρών, όπως λέγεται στην Εκκλησία.
Όταν όμως οι Επίσκοποι μετεβίβασαν στους πρεσβύτερους την εξουσία να τελούν τα μυστήρια στο όνομά τους -και γι’ αυτό ακούμε σε κάθε μυστήριο το όνομα του Επισκόπου της περιοχής- γιατί δεν μπορούσαν οι ίδιοι να τελούν όλες τις βαπτίσεις και να ακουμπάνε όλους τους πιστούς, αποφασίστηκε να γίνεται η μετάδοσις του Αγίου Πνεύματος δια της χρίσεως του ελαίου, όπως στην Παλαιά Διαθήκη βλέπουμε τον Σαμουήλ να χρίει τον Δαβίδ. Κι αυτό το λάδι κατασκευάζεται ειδικά γι’ αυτόν τον σκοπό και έχει την ευλογία του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως (ή Πατριάρχου), όπου ετοιμάζεται κάθε φορά και αποστέλλεται σε όλες τις άλλες περιοχές.
Το Μυστήριο του Χρίσματος είναι διαφορετικό από το μυστήριο του Βαπτίσματος, αν και έχει επικρατήσει σήμερα (επειδή τα παιδιά βαπτίζονται μικρά να γίνονται και τα δύο μαζί) να λέμε μόνο “Βαπτίστηκε”. Ωστόσο, παραμένουν ξεχωριστά και άλλο πράγμα κάνει το Μυστήριο του Βαπτίσματος, και άλλο κάνει το Μυστήριο του Χρίσματος.
Το Μυστήριο του Βαπτίσματος σκοτώνει τον παλαιό άνθρωπο, αυτόν που γεννήθηκε εκ του Αδάμ και φέρει το προπατορικό αμάρτημα και στη θέση του ανασταίνει τον καινό άνθρωπο, αυτόν που μπορεί να γίνει πάλι κάτοικος του Παραδείσου. Το Μυστήριο του Χρίσματος κατόπιν δίνει στον άνθρωπο το Άγιο Πνεύμα, και τα χαρίσματά του, ώστε να μπορέσει δι’ αυτών να γίνει άξιος ο άνθρωπος της Βασιλείας των Ουρανών και να επιτύχει τον προορισμό του, να γίνει όμοιος με τον Θεό.
Με Χρίσμα, επίσης, αναδεικνύονταν οι βασιλείς και στο Βυζάντιον ακόμη, και γι’ αυτό έφεραν τον τίτλο “ελέω Θεού βασιλείς”. Στη Δύση, ο εγωισμός των ανθρώπων απέρριψε την ευλογία του Θεού και έγιναν Αυτοκράτορες χωρίς να ζητάνε τη βοήθεια του Θεού. Στην Παλαιά Διαθήκη, με το χρίσμα οριζόταν κάθε φορά ο Βασιλέας, και ο Θεός έστελνε τον Προφήτη Του για να το κάνει αυτό.
Από τη λέξη χρίσμα βγαίνει και η λέξη Χριστός,
αυτός που έχει χριστεί δηλαδή.
«Πνεῦμα Κυρίου ἐπ᾿ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με·
εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με, ἰάσασθαι τοὺς συντετριμένους
τὴν καρδίαν, κηρύξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν»,
είχε προφητεύσει ο Προφήτης Ησαΐας για τον Κύριο ημών Ιησούν Χριστόν και αυτά τα λόγια είπε και ο Ίδιος όταν βγήκε να κηρύξει ότι εκπληρώθηκαν καθώς αυτός ήταν ο Χριστός για τον οποίον μιλούσε ο Προφήτης.
Η λέξη Χριστός είναι ελληνική λέξη και όχι Εβραϊκή.
Με το όνομα Ιησούς υπήρχαν κι άλλοι Εβραίοι στην Παλαιά Διαθήκη, όπως, για παράδειγμα, ο Ιησούς του Ναυή, αλλά Ιησούς Χριστός είναι μόνο ένας και είναι ο θεάνθρωπος Ιησούς που ήρθε να μας σώσει από την αμαρτία και να μας επαναφέρει στον Παράδεισο απ’ όπου εκδιωχθήκαμε όταν μείναμε οι άνθρωποι αμετανόητοι μετά την αμαρτία που διεπράξαμε.