Τι είναι τα διαλυτικά;
Και γιατί ονομάζονται έτσι; Τι διαλύουν;
Έχουμε ήδη μάθει ότι στα ελληνικά υπάρχουν 24 γράμματα,
η γνωστή μας αλφαβήτα!
Όμως, υπάρχουν και κάποιες ομάδες γραμμάτων, οι δίφθογγοι, που ενώ είναι δύο γράμματα, έχουν κολλήσει τόσο καλά μεταξύ τους που διαβάζονται σαν ένα.
Ας θυμηθούμε τις διφθόγγους: αι, ει, οι, υι, αυ, ευ, ηυ, ου.
Στα αρχαία χρόνια τα διαβάζανε και τα δύο γράμματα μαζί, αλλά όταν κάποιος τις λέει γρήγορα καθώς μιλάει, τότε το άκουσμά τους αλλάζει και το «α-ι» ακούγεται ως «ε».
Όμως, δεν θέλουμε πάντοτε τα γράμματα «α+ι» να τα διαβάζουμε ως «ε», αλλά κάποιες φορές θέλουμε να τα διαβάσουμε ως «α+ι».
Πώς θα το πετύχουμε αυτό;
Σ’ αυτό θα μας βοηθήσουν τα διαλυτικά και ο τόνος!
Πάμε να δούμε ένα παράδειγμα:
Ας διαβάσουμε τη λέξη «γαιδαρος», που δεν είναι τονισμένη.
Αμέσως, με τα ελληνικά που γνωρίζουμε θα τη διαβάσουμε ως «γεδαρος» και αναλόγως πού θα τονίσουμε, θα γίνει «γέδαρος», «γεδάρος» ή «γεδαρός».
Όμως, αν βάλουμε τον τόνο στη λέξη, θα δούμε ότι αμέσως διαβάζεται διαφορετικά η λέξη: γάιδαρος. Μόλις μπει ο τόνος στη λέξη, το «α» και το «ι» χωρίζονται και δεν μπορούν πλέον να διαβαστούν ως «ε».
Αν όμως, ο τόνος μπαίνει σε άλλη συλλαβή, όπως στη λέξη «γαιδουράκι», τότε θα τη διαβάσουμε ως «γεδουράκι», που είναι λάθος. Άρα, χρειαζόμαστε κάποιο σημάδι για να μας βοηθήσει να διαβάζουμε χωριστά το «α» από το «ι» στην παραπάνω λέξη, ή σε όποια άγνωστη λέξη υπάρχει το ίδιο θέμα.
Αυτό το σημάδι είναι τα διαλυτικά, που διαλύουν
την σύνδεση των δύο γραμμάτων!
Τα διαλυτικά χρησιμεύουν ώστε να δείχνουν ότι το γράμμα «α» είναι χωρισμένο από το «ι» και δεν πρέπει να διαβαστούν ως «ε» αλλά κανονικά, με το δικό τους άκουσμα. Ιδιαιτέρως όταν γράφουμε κεφαλαία είναι πιο εμφανές αυτό το πρόβλημα, διότι εκεί δεν βάζουμε τόνους!
Πάμε να δούμε πόσο καλά τα κατάλαβες όλα αυτά!