Οι εφτά αδερφοί του Δαβίδ στέκονταν στην γραμμή στην αυλή του σπιτιού. Μπροστά τους, ο φημισμένος προφήτης Σαμουήλ ακουμπούσε στο ραβδί του. Κανείς δεν μιλούσε. Όλοι περίμεναν τον Δαβίδ.
«Έρχεται!», φώναξε ο Ιεσσαί.
Ο Δαβίδ γλίστρησε στο τέλος της γραμμής. Καθώς ήταν ο μικρότερος συνήθιζε να μένει τελευταίος, να τον πειράζουν κι αυτός να σωπαίνει.
«Δεν είσαι παρά ένα παιδαρέλι!», τον κορόιδευαν πολλές φορές τ’ αδέρφια του. Μετά τον γαργαλούσαν ή γελούσαν πίσω από την πλάτη του. Μερικές φορές τον φώναζαν με κοροϊδευτικά ονόματα και του έδιναν και καμιά καρπαζιά. Πόσο ο Δαβίδ τα μισούσε όλα αυτά! Ανυπομονούσε να μεγαλώσει και να γίνει σαν τους αδερφούς του. Αλλά σήμερα δεν τον κορόιδευαν. Απλώς αναρωτιόνταν τι φοβερά πράγματα είχε κάνει ώστε να αξίζει να τον επισκεφτεί ο Σαμουήλ.
παιδαρέλι: το μικρό παιδί, όταν το χρησιμοποιούν ειρωνικά, σημαίνει αυτόν που δεν τον παίρνουν στα σοβαρά, όπως τα μικρά παιδιά.
καρπαζιά: η σφαλιάρα στον αυχένα, στο σβέρκο