Για να διαβάσουμε πώς διηγείται ο ίδιος ο Δαβίδ το περιστατικό αυτό:
αὐτὸς ἐξαπέστειλεν τὸν ἄγγελον αὐτοῦ καὶ ἦρέν με ἐκ τῶν προβάτων τοῦ πατρός μου καὶ ἔχρισέν με ἐν τῷ ἐλαίῳ τῆς χρίσεως αὐτοῦ. οἱ ἀδελφοί μου καλοὶ καὶ μεγάλοι, καὶ οὐκ εὐδόκησεν ἐν αὐτοῖς Κύριος.
Ψαλμός ΡΝΑ΄, 4-5
Απόδοση:
«Αυτός (ο Θεός) εξαπέστειλε τον απεσταλμένο αυτού (τον Προφήτη Σαμουήλ) και με πήρε από τα πρόβατα του πατέρα μου και με άλειψε με το λάδι του χρίσματός του. Οι αδελφοί μου καλοί και μεγάλοι (σε μέγεθος και δύναμη) αλλά δεν τους τίμησε ο Κύριος.»
Ο Δαβίδ εδώ μάς τονίζει αυτό που διαβάσαμε στο κείμενο να λέει και ο Σαμουήλ, ότι:
«Ο Θεός δεν κοιτάζει απέξω κάποιον πώς είναι. Κοιτάζει την καρδιά.» Και μάς λέει πιο ξεκάθαρα ότι ο Θεός εκλέγει τους ταπεινούς και καθαρούς τη καρδία, όπως ακούμε και στους Μακαρισμούς που μας είπε αυτό το αψευδές στόμα του Κυρίου «Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται», και ίσως θα το ακούτε και στην Εκκλησία.
Ο Θεός δεν θέλει τους πιο δυνατούς, δεν θέλει τους πιο ψηλούς, τους πιο γρήγορους, τους πιο σκληρούς με τα μέτρα των ανθρώπων. Ο Θεός θέλει τους ταπεινούς, αυτούς που θα Του έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη και δεν θα διστάσουν να κάνουν ό,τι κι αν τούς υποδείξει ή τους πει.
Γιατί ο Θεός θέλει να φανερώνεται η εμπιστοσύνη των ανθρώπων στο πρόσωπό Του όταν εκτελείται ένα θαύμα και όχι απλώς να κάνει φαντασμαγορία για να χειροκροτούν οι άνθρωποι και να ζητωκραυγάζουν. Ο Θεός θέλει να συνεργάζεται με τον άνθρωπο και, όπως λέμε και στην Λειτουργία, αντιδοξάξει αυτούς που Τον δοξάζουν με τις πράξεις τους και την ζωή τους.