Το όνομα Δαβίδ θα το δείτε γραμμένο και Δαυΐδ και ο λόγος είναι ότι δεν είναι ελληνικό όνομα. Στα εβραϊκά σημαίνει Αγαπητός. Όλα τα ονόματα δηλώνουν κάτι και έχουν προέλευση από κάποιο αντικείμενο, κάποια πράξη της ζωής του ανθρώπου κ.ο.κ.
Μπορείτε να σκεφτείτε ένα ανδρικό ελληνικό όνομα που να τελειώνει σε -δ;
Δεν υπάρχει. Τα ανδρικά ελληνικά ονόματα τελειώνουν συνήθως στα γράμματα -ς, -ν ή -ρ. Π.χ. Θεοφάνης, Αγαμέμνων, Νέστωρ κτλ.
Και οι καταλήξεις, των ανδρικών ονομάτων, είναι -ης, -ας, -ος, ενώ ορισμένα αρχαία κατέληγαν και σε -ευς. Θεοφάνης, Στέφανος, Νέστορας, Κωνσταντίνος και Νηρεύς (Νηρέας).
Άρα αν το κάναμε ελληνικό το όνομα Δαβίδ, αν το εξελληνίζαμε, θα γινόταν π.χ. Δαβίδης ή Δαβίδιος, ή Δαβίδος. Όπως μάς ακούγεται καλύτερα.
Πολλά ονόματα εβραϊκά της Καινής και της Παλαιάς Διαθήκης έχουν εξελληνιστεί όπως το Ιωάννης (Γιοάναν), το Ιησούς (Γιέσουα), το Μαρία (από το Μαριάμ) και άλλα, αλλά το Δαβίδ είναι από αυτά που έχουν παραμείνει πιο κοντά στην εβραϊκή προφόρα, όπως και το Αβραάμ, το Νώε και άλλα.
Επειδή, λοιπόν, τώρα το όνομα δεν είναι ελληνικό, γι’ αυτό και αποδίδουμε το άκουσμα. Και το άκουσμα “αβ” μπορεί να αποδοθεί και ως “αυ”, που είναι δίφθογγος και άλλες φορές το προφέρουμε “αφ” και άλλες φορές το προφέρουμε “αβ”.
Όπως είπαμε, τα ονόματα δηλώνουν κάτι. Το Στέφανος π.χ. δηλώνει ότι προέρχεται από τη λέξη στεφάνι και σχετίζεται με τη δόξα που έχει κάποιος που φορά στεφάνι στην κεφαλή. Έτσι και το Δαβίδ σήμαινε αγαπητός, διότι ήταν ο μικρότερος γιος του Ιεσσαί, όπως θα δούμε και στη συνέχεια και τον αγαπούσε πολύ.