(Α΄ προς Κορινθίους. η΄ 8 – θ΄ 2)
Κείμενο Αποστόλου
Βρῶμα δὲ ἡμᾶς οὐ παρίστησι τῷ Θεῷ· οὔτε γὰρ ἐὰν φάγωμεν περισσεύομεν, οὔτε ἐὰν μὴ φάγωμεν ὑστερούμεθα.
βλέπετε δὲ μήπως ἡ ἐξουσία ὑμῶν αὕτη πρόσκομμα γένηται τοῖς ἀσθενοῦσιν.
ἐὰν γάρ τις ἴδῃ σε, τὸν ἔχοντα γνῶσιν, ἐν εἰδωλείῳ κατακείμενον, οὐχὶ ἡ συνείδησις αὐτοῦ ἀσθενοῦς ὄντος οἰκοδομηθήσεται εἰς τὸ τὰ εἰδωλόθυτα ἐσθίειν;
καὶ ἀπολεῖται ὁ ἀσθενῶν ἀδελφὸς ἐπὶ τῇ σῇ γνώσει, δι᾿ ὃν Χριστὸς ἀπέθανεν.
οὕτω δὲ ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε.
διόπερ εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω.
Οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος; οὐκ εἰμὶ ἐλεύθερος; οὐχὶ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα; οὐ τὸ ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ;
εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ.
Απόδοση – Ερμηνεία
Ἐνῶ λοιπόν ὁ ἀσθενής ἀδελφός βλάπτεται, ἐσύ δέν ἔχεις νά κερδίσεις τίποτε ἀπό τό φαγητό αὐτό. Δέν εἶναι τό φαγητό πού μᾶς παρουσιάζει εὐάρεστους στόν Θεό. Διότι οὔτε ἐάν φᾶμε προκόπτουμε
Προσέχετε ὅμως μήπως τό δικαίωμα αὐτό πού ἔχετε νά τρῶτε ἀπ’ ὅλα, ἀκόμη καί τά εἰδωλόθυτα, γίνει αἰτία νά ἁμαρτήσουν οἱ ἀδελφοί σας πού εἶναι ἀδύναμοι στήν πίστη.
Καί εἶναι ἑπόμενο νά βλαβοῦν σοβαρά οἱ ἀδύναμοι ἀδελφοί. Διότι, ἐάν κανείς ἀπ’ αὐτούς δεῖ ἐσένα πού ἔχεις τήν ὀρθή γνώση νά κάθεσαι στό τραπέζι κάποιου ναοῦ τῶν εἰδώλων, δέν θά παρασυρθεῖ καί δέν θά παγιωθεῖ ἡ συνείδησή του στό νά τρώει τά εἰδωλόθυτα ὡς κάτι ἱερό καί ἄξιο εὐλαβείας, ἀφοῦ αὐτός εἶναι ἀσθενής;
Καί θά χαθεῖ παρασυρόμενος στήν εἰδωλολατρία ὁ ἀδελφός σου πού εἶναι ἀδύνατος πνευματικά, ἐξαιτίας τῆς δικῆς σου γνώσεως. Ἀλλά γιά τή σωτηρία τοῦ ἀδελφοῦ σου αὐτοῦ ὁ Χριστός θυσίασε τή ζωή του.
Κι ἔτσι διαπράττετε ἁμάρτημα, ἀπό τό ὁποῖο βλάπτονται πολύ οἱ ἀδελφοί, καί γιά τό λόγο αὐτό ἀποτελεῖ ἁμάρτημα πρός τούς ἀδελφούς. Καί πληγώνετε ἔτσι καί χτυπᾶτε σκληρά τή συνείδησή τους, ἡ ὁποία εἶναι ἀσθενική καί ἀδύνατη. Ἀλλά ὑποπίπτετε συγχρόνως καί σέ ἁμάρτημα πού ἀναφέρεται στόν ἴδιο τόν Χριστό, ὁ ὁποῖος πέθανε γιά νά σώσει τούς ἀδελφούς αὐτούς.
Γι’ αὐτό λοιπόν, ἐάν αὐτό πού τρώω γίνεται αἰτία σκανδάλου καί ἁμαρτίας στόν ἀδελφό μου, δέν θά φάω ποτέ ὁποιοδήποτε εἶδος κρεάτων, γιά νά μή σκανδαλίσω τόν ἀδελφό μου. Καί ἔρχομαι τώρα νά σᾶς δείξω ὅτι γιά τούς ἀδύνατους ἀδελφούς ἔκανα καί ἐξακολουθῶ νά κάνω θυσίες τῶν δικαιωμάτων μου.
Δέν εἶμαι Ἀπόστολος μέ ἴσα δικαιώματα μέ τούς ἄλλους Ἀποστόλους; Δέν εἶμαι ἐλεύθερος, ὅπως ὅλοι οἱ Χριστιανοί; Δέν εἶδα τόν Ἰησοῦ Χριστό τόν Κύριό μας; Καί δέν εἶστε ἐσεῖς τό ἔργο πού μέ τή βοήθεια τοῦ Κυρίου ἐπιτέλεσα;
Ἐάν γιά ἄλλους δέν εἶμαι Ἀπόστολος, τουλάχιστον ὅμως γιά σᾶς εἶμαι Ἀπόστολος. Διότι ἡ σφραγίδα μέ τήν ὁποία πιστοποιεῖται ἐπίσημα τό ἀποστολικό μου ἀξίωμα, μέ τή χάρη τοῦ Κυρίου, εἶστε ἐσεῖς, τούς ὁποίους ἐγώ ὁδήγησα στόν Χριστό.
Εἰδωλόθυτα
«Εἰδωλόθυτα» ὀνομάζονταν τά κρέατα ἀπό τά σφάγια, πού προσέφεραν οἱ εἰδωλολάτρες στίς θυσίες πρός τούς «θεούς» τους. Ἕνα μέρος ἀπό αὐτά καιγόταν στό θυσιαστήριο, ἕνα ἄλλο μέρος τρωγόταν ὡς «ἱερό» γεῦμα στόν ναό καί τό ὑπόλοιπο τό διέθεταν στήν ἀγορά γιά κατανάλωση.
Ἐπιτρέπεται στούς χριστιανούς νά τρῶνε εἰδωλόθυτα;
Σύμφωνα μέ τήν Ἀπόφαση τῆς Ἀποστολικῆς Συνόδου πού συνεκλήθη στά Ἱεροσόλυμα τό ἔτος 48 μ.Χ., ἀπαγορεύεται οἱ χριστιανοί νά τρῶνε εἰδωλόθυτα.
Ὑπάρχουν σήμερα εἰδωλόθυτα στην πατρίδα μας;
Ναι, εἶναι οἱ «πιστοποιήσεις τροφίμων» «Κασσέρ» («Kosher»), πού στά ἑβραϊκά σημαίνει «κατάλληλο καί πλῆρες», καί «Χαλάλ» («Halal»), πού στά ἀραβικά σημαίνει «νόμιμο» ἤ «ἐπιτρεπτό».
ὀνομάζεται τό ἔγγραφο, πού ἀποδεικνύει ὅτι ἕνα προϊόν παρασκευάζεται σύμφωνα μέ τίς ἑβραϊκές θρησκευτικές πεποιθήσεις.
Τά προϊόντα μέ πιστοποιητικό Kosher φέρουν ἕνα ἐνδεικτικό σημάδι. Τά ζῶα σφάζονται ἀπό ἐξειδικευμένο κληρικό μέ εἰδική ἐκπαίδευση. Ἐπίσης ἐκδίδεται ἕνα ἔγγραφο ἀπό τόν ἐπικεφαλῆς Ραβίνο στή χώρα μας γιά τά τρόφιμα Kosher.
Ἐπιτρέπεται ἡ κατανάλωση κατοικίδιων ζώων, μηρυκαστικῶν καί ζώων μέ διπλό δάχτυλο. Ἀπαγορεύεται ἡ κατανάλωση χοιρινοῦ κρέατος, κουνελιοῦ καί καμήλας. Ἡ κατανάλωση ὅλων τῶν τύπων ἐντόμων, ἑρπετῶν καί τρωκτικῶν ἀπαγορεύεται ἐπίσης. Τά πουλιά πού μποροῦν νά καταναλωθοῦν εἶναι τά εἴκοσι εἴδη, πού ἀναφέρονται στήν Τορά (Μωσαϊκό Νόμο). Δέν ἐπιτρέπονται ἄλλα ζῶα ἐκτός αὐτῶν.
Ὁ ὅρος «Halal», εἶναι ἀραβικός καί σημαίνει κάτι τό ἀποδεκτό, σύμφωνα μέ τόν ἰσλαμικό νόμο, σέ συμμόρφωση μέ τό δίκαιο τῆς Σαρία (ἱερό Μουσουλμανικό δίκαιο). Εὐλογεῖται ἀπό τόν μουφτή στό ὄνομα τοῦ Ἀλλάχ καί τότε μπαίνει ἡ ἔνδειξη «Halal».
Αὐτήν τήν ἔνδειξη υἱοθετοῦν πλέον ὅλο καί περισσότερες ἑταιρεῖες τροφίμων στή χώρα μας.
Οἱ μουσουλμάνοι ἀπαγορεύεται αὐστηρά νά καταναλώσουν κρέας χωρίς πιστοποίηση Halal. Μέ τόν ὅρο αὐτό σφραγίζονται προϊόντα πού ἔχουν παραχθεῖ καί προετοιμαστεῖ μέ βάση τίς παραδόσεις καί τούς κανόνες τοῦ Ἰσλάμ. Συγκεκριμένα, πρόκειται γιά κρέατα, ἐκτός τοῦ χοιρινοῦ, πού ἔχουν θανατωθεῖ σύμφωνα μέ ἕνα πολύ συγκεκριμένο τελετουργικό. Ὁ μουσουλμάνος σφαγέας -μόνο μουσουλμάνος ἐπιτρέπεται νά σφάξει τό ζῶο- διαβάζει μιά προσευχή. Γιά τήν ἀκρίβεια, κατά τή διάρκεια τῆς σφαγῆς πρέπει νά προφέρεται τό ὄνομα τοῦ Ἀλλάχ.
Τό ζήτημα τῶν εἰδωλοθύτων ἀπασχόλησε τούς πρώτους Χριστιανούς ἤδη στήν ἀποστολική ἐποχή, καθώς πολλοί «ἐθνικοί» (εἰδωλολάτρες), δεχόμενοι τό κήρυγμα τῶν βαπτίζονταν Χριστιανοί.
Πολλοί ἀπ’ αὐτούς, ὅμως, ἀπό ἄγνοια συνήθως, ἔτρωγαν εἰδωλόθυτα, ἀλλ’ αὐτό σκανδάλιζε τούς Ἰουδαιοχριστιανούς.
Στήν Ἐκκλησία τῆς Κορίνθου κάποιοι πρώην εἰδωλολάτρες Χριστιανοί συνέχιζαν νά τηροῦν οἰκογενειακές τους παραδόσεις καί νά τρῶνε εἰδωλόθυτα, μέ τήν πεποίθηση ὅτι «τά εἰσερχόμενα δέν μολύνουν» (Ματθ. 15,11) καί ὅτι τά εἴδωλα ἤ οἱ δαίμονες δέν μποροῦν νά βλάψουν τόν Χριστιανό.
Κάποιοι ὅμως, πού τούς ἔβλεπαν παρασύρονταν και ἔτρωγαν τά εἰδωλόθυτα ὡς «ἱερή» τροφή!
Ὁ Ἀπόστολος μέ μεγάλη διάκριση δίνει τήν ἀπάντηση: Ὄντως, οὔτε τά εἴδωλα, οὔτε οἱ ἀνύπαρκτοι «θεοί», οὔτε οἱ δαίμονες μποροῦν νά βλάψουν τόν τέλειο Χριστιανό!
Ὁ Παῦλος στήν ἴδια ἐπιστολή ἐπισημαίνει ὅτι, «ὅταν θυσιάζουν οἱ εἰδωλολάτρες, θυσιάζουν στά δαιμόνια καί ὄχι στόν Θεό». «Δέν σᾶς θέλω μετόχους δαιμονίων», προσθέτει. «Δέν μπορεῖτε νά μετέχετε στό ποτήριο τοῦ Κυρίου καί στήν τράπεζα τῶν δαιμονίων»! Ὅμως, ποιός αἰσθάνεται τόσο τέλειος, ὥστε νά μήν κινδυνεύει ἀπό τίς δαιμονικές ἐνέργειες καί ἀπό τά «εὐλογημένα» («πιστοποιημένα») τρόφιμα ἄλλων θρησκειῶν, πού προωθοῦνται στίς σύγχρονες ἀγορές;
Μπορεῖ ὁ Χριστιανός νά δέχεται τίς εὐλογίες τῶν Ἱερέων τῆς Ἐκκλησίας καί ταυτόχρονα τίς «εὐλογίες» τῶν ραβίνων καί τῶν μουφτήδων;
Ἐπειδή ἀκριβῶς αἰσθανόμεθα ἀσθενεῖς καί ἀδύναμοι καί νήπιοι πνευματικά, εἴμαστε ἀσφαλεῖς μόνο ὅταν ἀπέχουμε παντελῶς ἀπό τέτοια τρόφιμα, ὅπως ἀκριβῶς προτρέπει ὁ ἀπόστολος Παῦλος.