Οἱ χριστιανοί τῶν Ἱεροσολύμων ἀγρυπνοῦντες καί προσευχόμενοι παρακαλοῦσαν τόν Θεό γιά τήν ἀποφυλάκιση τοῦ ἀποστόλου Πέτρου. Ὁ Θεός δέχθηκε τήν θερμή προσευχή τους καί μέ θαυμαστό τρόπο ἐλευθέρωσε τόν ἀπόστολο Πέτρο ἀπό τήν φυλακή!
Ἡ ἀδύναμη πίστη καθιστᾶ τόν ἄνθρωπο ἀδύναμο.
Ἡ ἀδύναμη πίστη ἐμποδίζει τήν χάρη τοῦ Θεοῦ! Ὅπως συνάγεται και ἀπό τὸ παράδειγμα που ἀκολουθεῖ:
Ἡ ὀλιγοπιστία τοῦ ἀποστόλου Πέτρου.
Ὅσο χρόνο ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἀτένιζε μέ ἐμπιστοσύνη τόν Κύριο πού βάδιζε πάνω στά κύματα τῆς ταραγμένης λίμνης Γενησαρέτ, ἦταν ἀσφαλής καί περπατοῦσε κι αὐτός πάνω στό νερό. Ὅταν ὅμως ἄρχισε νά φοβεῖται καί νά κλονίζεται ἡ ἐμπιστοσύνη του, ἄν θά τά καταφέρει, τότε ἄρχισε νά βυθίζεται. Ἔντρομος ζήτησε τήν βοήθεια τοῦ Κυρίου, πού ἔσπευσε νά τόν κρατήσει, ἀλλά τόν ἤλεγξε, λέγοντάς του: «Εὐθέως δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτῷ· ὀλιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας;» (Ματθαίου ιδ΄ 31)
Δηλαδή: «Ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς ἅπλωσε τό χέρι, τόν ἔπιασε καί τοῦ λέει: «Ὀλιγόπιστε, γιατί σ’ ἔπιασε ἡ ἀμφιβολία;»
Γιά νά εἰσακουσθεῖ ἡ προσευχή τοῦ πιστοῦ καί ταπεινοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό, πρέπει νά συνοδεύεται ἀπό μετάνοια ὅπως δείχνουν τά παραδείγματα:
α΄. Ὁ ληστής
α΄. Ὁ ληστής πού σταυρώθηκε δίπλα στόν Κύριο μετανιωμένος γιά τήν γεμάτη κακουργήματα ζωή του ζητεῖ τό ἔλεος τοῦ Κυρίου. Ὁ Κύριος ἀνταποκρίθηκε ἀμέσως καί τόν συγχώρησε καί τόν εἰσήγαγε στόν Παράδεισο.
«Εἷς δὲ τῶν κρεμασθέντων κακούργων ἐβλασφήμει αὐτὸν λέγων· εἰ σὺ εἶ ὁ Χριστός, σῶσον σεαυτὸν καὶ ἡμᾶς. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἕτερος ἐπετίμα αὐτῷ λέγων· οὐδὲ φοβῇ σὺ τὸν Θεόν, ὅτι ἐν τῷ αὐτῷ κρίματι εἶ; καὶ ἡμεῖς μὲν δικαίως· ἄξια γὰρ ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν· οὗτος δὲ οὐδὲν ἄτοπον ἔπραξε. καὶ ἔλεγε τῷ ᾿Ιησοῦ· μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου. καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἀμὴν λέγω σοι, σήμερον μετ᾿ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ» (Λουκᾶ κγ΄ 39-43)
«Ἕνας ἀπό τούς κακούργους πού ἦταν κρεμασμένος στό σταυρό τόν βλαστημοῦσε καί τοῦ ἔλεγε: «Ἐάν ἐσύ εἶσαι ὁ Μεσσίας, σῶσε τόν ἑαυτό σου κι ἐμᾶς». Ὁ ἄλλος στράφηκε σ’ αὐτόν, τόν ἐπιτίμησε καί τοῦ εἶπε: «Οὔτε τό Θεό δέ φοβᾶσαι ἐσύ; Δέν εἶσαι ὅπως κι ἐκεῖνος καταδικασμένος; Ἐμεῖς βέβαια δίκαια, γιατί τιμωρούμαστε γι’ αὐτά πού κάνομε• αὐτός ὅμως δέν ἔκανε κανένα κακό». Καί ἔλεγε στόν Ἰησοῦ: «θυμήσου μέ, Κύριε, ὅταν ἔρθεις στή βασιλεία σου». Ὁ Ἰησοῦς τοῦ ἀπάντησε: «Σέ βεβαιώνω πώς σήμερα κιόλας θά εἶσαι μαζί μου στόν παράδεισο».
β΄. Ἡ ἁμαρτωλή γυναίκα.
Ὁ Κύριός μας συνεχώρησε τήν ἁμαρτωλή γυναίκα πού προσῆλθε στήν οἰκία τοῦ Φαρισαίου καί ἔλειψε μέ μῦρο καί τά δάκρυά τῆς μετανοίας της τά πόδια τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ:
«Ἠρώτα δέ τις αὐτὸν τῶν Φαρισαίων ἵνα φάγῃ μετ᾿ αὐτοῦ· καὶ εἰσελθὼν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Φαρισαίου ἀνεκλίθη. καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἐν τῇ πόλει ἥτις ἦν ἁμαρτωλός, καὶ ἐπιγνοῦσα ὅτι ἀνάκειται ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Φαρισαίου, κομίσασα ἀλάβαστρον μύρου καὶ στᾶσα ὀπίσω παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ κλαίουσα, ἤρξατο βρέχειν τοὺς πόδας αὐτοῦ τοῖς δάκρυσι καὶ ταῖς θριξὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς ἐξέμασσε, καὶ κατεφίλει τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ ἤλειφε τῷ μύρῳ. ἰδὼν δὲ ὁ Φαρισαῖος ὁ καλέσας αὐτὸν εἶπεν ἐν ἑαυτῷ λέγων· οὗτος εἰ ἦν προφήτης, ἐγίνωσκεν ἂν τίς καὶ ποταπὴ ἡ γυνὴ ἥτις ἅπτεται αὐτοῦ, ὅτι ἁμαρτωλός ἐστι. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· Σίμων, ἔχω σοί τι εἰπεῖν. ὁ δέ φησι· διδάσκαλε, εἰπέ. δύο χρεωφειλέται ἦσαν δανειστῇ τινι· ὁ εἷς ὤφειλε δηνάρια πεντακόσια, ὁ δὲ ἕτερος πεντήκοντα. μὴ ἐχόντων δὲ αὐτῶν ἀποδοῦναι, ἀμφοτέροις ἐχαρίσατο· τίς οὖν αὐτῶν, εἰπέ, πλεῖον αὐτὸν ἀγαπήσει; ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Σίμων εἶπεν· ὑπολαμβάνω ὅτι ᾧ τὸ πλεῖον ἐχαρίσατο. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· ὀρθῶς ἔκρινας. καὶ στραφεὶς πρὸς τὴν γυναῖκα τῷ Σίμωνι ἔφη· βλέπεις ταύτην τὴν γυναῖκα; εἰσῆλθόν σου εἰς τὴν οἰκίαν, ὕδωρ ἐπὶ τοὺς πόδας μου οὐκ ἔδωκας· αὕτη δὲ τοῖς δάκρυσιν ἔβρεξέ μου τοὺς πόδας καὶ ταῖς θριξὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς ἐξέμαξε. φίλημά μοι οὐκ ἔδωκας· αὕτη δὲ ἀφ᾿ ἧς εἰσῆλθεν οὐ διέλιπε καταφιλοῦσά μου τοὺς πόδας. ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου οὐκ ἤλειψας· αὕτη δὲ μύρῳ ἤλειψέ μου τοὺς πόδας.οὗ χάριν λέγω σοι, ἀφέωνται αἱ ἁμαρτίαι αὐτῆς αἱ πολλαί, ὅτι ἠγάπησε πολύ· ᾧ δὲ ὀλίγον ἀφίεται, ὀλίγον ἀγαπᾷ. εἶπε δὲ αὐτῇ· ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι. καὶ ἤρξαντο οἱ συνανακείμενοι λέγειν ἐν ἑαυτοῖς· τίς οὗτός ἐστιν ὃς καὶ ἁμαρτίας ἀφίησιν; εἶπε δὲ πρὸς τὴν γυναῖκα· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην» (Λουκᾶ ζ΄ 36-50).
«Κάποιος Φαρισαῖος προσκάλεσε τόν Ἰησοῦ σέ γεῦμα. Ὁ Ἰησοῦς μπῆκε στό σπίτι τοῦ Φαρισαίου καί κάθισε στό τραπέζι. Στήν πόλη ἦταν κάποια ἁμαρτωλή γυναίκα· ὅταν ἄκουσε ὅτι ὁ Ἰησοῦς γευματίζει στό σπίτι τοῦ Φαρισαίου, ἔφερε ἕνα ἀλαβάστρινο δοχεῖο μέ μύρο, στάθηκε πίσω κοντά στά πόδια του καί κλαίγοντας ἔβρεχε μέ τά δάκρυά της τά πόδια του καί τά σκούπιζε μέ τά μαλλιά της τά φιλοῦσε καί τά ἄλειφε μέ τό μύρο. Ὅταν τό εἶδε αὐτό ὁ Φαρισαῖος πού τόν εἶχε προσκαλέσει, εἶπε ἀπό μέσα του: «Ἄν ὁ ἄνθρωπος αὐτός ἦταν προφήτης, θά γνώριζε ποιά καί τί εἴδους γυναίκα εἶναι αὐτή πού τόν ἀγγίζει• γιατί εἶναι ἁμαρτωλή». Κι ἀπαντώντας σ’ αὐτές τίς σκέψεις ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε: «Σίμων, ἔχω κάτι νά σού πῶ». «Πές μου Διδάσκαλε», εἶπε αὐτός. Δύο ἄνθρωποι χρωστοῦσαν λεφτά σέ κάποιον δανειστή· ὁ ἕνας πεντακόσια δηνάρια κι ὁ ἄλλος πενήντα. Ἐπειδή ὅμως δέν εἶχαν νά τά ἐπιστρέφουν, τά χάρισε καί στούς δύο. Πές μας λοιπόν, ποιός ἀπό τούς δύο θά τοῦ χρωστάει μεγαλύτερη εὐγνωμοσύνη;» Κι ὁ Σίμων ἀποκρίθηκε: «Νομίζω ἐκεῖνος στόν ὁποῖο χάρισε τά περισσότερα». «Ὀρθά ἔκρινες», τοῦ εἶπε ὁ Ἰησοῦς καί ρίχνοντας τή ματιά του στή γυναίκα τοῦ εἶπε: «βλέπεις αὐτή τή γυναίκα; Ὅταν μπῆκα στό σπίτι σου, δέ μοῦ ἔπλυνες τά πόδια μέ νερό. Αὐτή, ἀντίθετα, μέ δάκρυα μου ἔπλυνε τά πόδια καί μοῦ τά σκούπισε μέ τά μαλλιά της. Ἕνα φίλημα δέ μοῦ ’δωσες ἐνῶ αὐτή, ἀπό τή στιγμή πού μπῆκε, δέν ἔπαψε νά μοῦ φιλάει τά πόδια. Τό κεφάλι μου δέν μοῦ τό ἄλειψες μέ λάδι, ἐνῶ αὐτή μου ἄλειψε μέ μύρο τά πόδια. Γι’ αὐτό, λοιπόν, σέ βεβαιώνω πώς οἱ πολλές της ἁμαρτίες συγχωρήθηκαν, ὅπως δείχνει ἡ πολλή εὐγνωμοσύνη της. Σ’ ὅποιον συγχωροῦνται λίγες ἁμαρτίες, αὐτός δείχνει λίγη εὐγνωμοσύνη». Καί εἶπε στή γυναίκα: «Οἱ ἁμαρτίες σου συγχωρήθηκαν». Ὅσοι κάθονταν μαζί μέ τόν Ἰησοῦ στό τραπέζι ἄρχισαν νά λένε μεταξύ τους: «Ποιός εἶναι αὐτός πού ἀκόμη καί ἁμαρτίες συγχωρεῖ:» Κι ὁ Ἰησοῦς εἶπε στή γυναίκα: «Ἡ πίστη σου σ’ ἔσωσε πήγαινε στό καλό».
Γιά νά εἰσακουσθεῖ ἡ προσευχή τοῦ πιστοῦ καὶ μετανοημένου ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό, πρέπει νά συνοδεύεται ἀπό ταπείνωση ὅπως δείχνει τό παρακάτω παράδειγμα:
Ἡ ταπείνωση
Ἕνα παράδειγμα ταπείνωσης
Ἡ Χαναναία ἄν καί εἰδωλολάτρισσα ταπεινώθηκε δημόσια μπροστά στόν Χριστό, ἱκετεύουσα νά θεραπεύσει τήν θυγατέρα της. Ἡ ταπείνωσή της ἀπόσπασε τήν συμπάθεια καί τό ἔλεος τοῦ Κυρίου καί θεράπευσε τήν ἀσθενοῦσα κόρη της.
Ἡ θεραπεία τῆς θυγατρός τῆς Χαναναίας πού βασανιζόταν ἀπό δαιμόνιο:
«Καὶ ἐξελθὼν ἐκεῖθεν ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος. καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία ἀπὸ τῶν ὁρίων ἐκείνων ἐξελθοῦσα ἐκραύγαζεν αὐτῷ λέγουσα· ἐλέησόν με, Κύριε, υἱὲ Δαυῒδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται. ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον. καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· ἀπόλυσον αὐτήν, ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. ἡ δὲ ἐλθοῦσα προσεκύνησεν αὐτῷ λέγουσα· Κύριε, βοήθει μοι. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις. ἡ δὲ εἶπε· ναί, Κύριε· καὶ γὰρ τὰ κυνάρια ἐσθίει ἀπὸ τῶν ψυχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τῶν κυρίων αὐτῶν. τότε ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης» (Ματθαίου ιε΄ 21-28)
«Ὁ Ἰησοῦς ἄφησε τόν τόπο ἐκεῖνο κι ἀναχώρησε γιά τήν περιοχή τῆς Τύρου καί τῆς Σιδώνας. Τότε μία γυναίκα Χαναναία βγῆκε ἔξω ἀπό τά ὅρια τῆς περιοχῆς αὐτῆς καί τοῦ φώναζε δυνατά: «Ἐλέησε μέ, Κύριε, Υἱέ τοῦ Δαβίδ. Ἡ θυγατέρα μου βασανίζεται ἀπό δαιμόνιο». Αὐτός δέν τῆς ἀπάντησε οὔτε λέξη. Τόν πλησίασαν τότε οἱ μαθητές του καί τόν παρακαλοῦσαν: «Διῶξε τήν, γιατί μᾶς ἀκολουθεῖ καί φωνάζει». Κι αὐτός ἀποκρίθηκε: «Ἔχω ἀποσταλεῖ μόνο γιά τούς πλανεμένους Ἰσραηλίτες». Αὐτή ὅμως ἦρθε καί τόν προσκύνησε λέγοντας: «Κύριε, βοήθησε μέ». Τότε αὐτός τῆς ἀποκρίθηκε: «Δέν εἶναι σωστό νά πάρει κανείς τό ψωμί τῶν παιδιῶν καί νά τό πετάξει στά σκυλιά». Κι αὐτή εἶπε: «Ναί, Κύριε, ἀλλά καί τά σκυλιά τρῶνε ἀπό τά ψίχουλα πού πέφτουν ἀπό τό τραπέζι τῶν κυρίων τους». Τότε ὁ Ἰησοῦς τῆς ἀπάντησε: «Μεγάλη εἶναι ἡ πίστη σου, γυναίκα! Ἄς γίνει ὅπως τό θέλεις». Κι ἀπό κείνη τήν ὥρα γιατρεύτηκε ἡ θυγατέρα της».
Ἄρα ὑπάρχουν τρεῖς πρoϋποθέσεις
προκειμένου νά εἰσακουστεῖ ἡ προσευχή μας:
ἐμπιστοσύνη στόν Θεό
ταπείνωση
μετάνοια – ἐξομολόγηση