• Οἱ ἄγγελοι δημιουργήθκαν πρίν ἀπό τόν ὁρατό κόσμο καί τόν ἄνθρωπο. Ὁ Θεός ἔπλασε τούς ἀγγέλους πρίν ἀπό ἐμᾶς γιά χάρη μας γιά νά ἀποστέλλονται ὡς διάκονοι.
• Οἱ ἄγγελοι εἶναι ὑπάρξεις πνευματικές, ἀεικίνητες, ἐλεύθερες, ἀσώματες, πού ὑπηρετοῦν τόν Θεόν καί εἶναι κατά χάριν ἀθάνατες.
• Δέν ἔχουν ἀνάγκη ἀπό γλῶσσα καί ἀκοή, ἀλλά ἐπικοινωνοῦν χωρίς τόν προφορικό λόγο.
• Ὅταν ἐπικοινωνοῦν μέ τούς ἀνθρώπους, τότε λαμβάνουν σχῆμα καί μορφή γιά νά μποροῦν οἱ ἄνθρωποι νά τούς βλέπουν. Ἡ θέα τους εἶναι φωτεινή καί τά ροῦχα τους εἶναι συνήθως λευκά, πρᾶγμα πού φανερώνει τήν καθαρότητά τους.
• Τροφή τους εἶναι ἡ θέα τοῦ Θεοῦ, τόν Ὁποῖο βλέπουν, κατά τό μέτρο τῆς δυνατότητός τους.
• Οἱ ἄγγελοι καί οἱ ἀρχάγγελοι, διαφυλάττουν τά μέρη τῆς γῆς, εἶναι ἄρχοντες τῶν λαῶν καί τῶν χωρῶν, ὅπως τούς ὅρισεν ὁ Δημιουργός, τακτοποιοῦν τά ἀνθρώπινα καί προστατεύουν ὅσους τούς ἐπικαλοῦνται, κυρίως ἀπό τό μῖσος καί τήν μανία τοῦ διαβόλου. Σέ κάθε θεία Λειτουργία, ἡ ὁποία εἶναι Σύναξη οὐρανοῦ καί γῆς, συλλειτουργοῦν μέ τόν Ἀρχιερέα ἤ τόν Ἱερέα ἄγγελοι.
• Στήν μικρή εἴσοδο, ὁ Λειτουργός παρακαλεῖ τόν Κύριο νά στείλη ἀγγέλους, γιά νά συλλειτουργήσουν μαζί. Ὁ Διάκονος, ἐπίσης, δέεται: «ἄγγελον εἰρήνης, πιστόν ὁδηγόν, φύλακα τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν παρά τοῦ Κυρίου αἰτησώμεθα».
Ἐννέα εἶναι τά οὐράνια τάγματα καί χωρίζονται σε τρείς τριάδες:
Ἡ πρώτη τριάς εἶναι ἡ τάξη τῶν ἑξαπτερύγων Σεραφίμ καί τῶν πολυομμάτων Χερουβίμ καί τῶν ἁγιοτάτων Θρόνων, εἶναι πάντοτε γύρω ἀπό τόν Θεό καί εἶναι κοντά Του χωρίς τήν μεσολάβηση κανενός.
Δευτέρα τάξη εἶναι ἐκείνη τῶν Κυριοτήτων, τῶν Δυνάμεων καί τῶν Ἐξουσιῶν. Ἔργο της εἶναι οἱ διευθετήσεις τῶν μεγάλων πραγμάτων, οἱ ἐνέργειες τῶν θαυμάτων καί ὁ Τρισάγιος ὕμνος, το Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος.
Τρίτη καί τελευταία εἶναι ἡ τάξη τῶν Ἀρχῶν, τῶν Ἀρχαγγέλων καί τῶν Ἀγγέλων, τό χαρακτηριστικό γνώρισμα τῆς ὁποίας εἶναι τό «λειτουργικόν ἐν διακονίαις καί τέλος ὁ ἱερός ὕμνος τοῦ Ἀλληλούϊα». (Φιλοκαλία, τόμ. 3ος, σελ. 354, 355).
Ὅλοι οἱ βαπτισμένοι ἔχουμε πάντοτε δίπλα μας τόν φύλακα ἄγγελό μας, ὁ ὁποῖος κατέβηκε τήν ὥρα τῆς βάπτισής μας, ὁ ὁποῖος εἶναι φύλακας τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων μας. Δέν φεύγει ἀπό κοντά ἐάν ἐμεῖς δέν τόν διώξουμε μέ τήν ἁμαρτωλή ζωή μας. Ἐκεῖνο πού τόν ξαναφέρνει κοντά μας εἶναι ἡ ἀληθινή μετάνοια. Οἱ ἄγγελοι χαίρονται καί πανηγυρίζουν, ὅταν κάποιος μετανοῆ εἰλικρινά. Στό τέλος τοῦ «Μικροῦ Ἀποδείπνου», μιᾶς κατανυκτικῆς ἀκολουθίας πού θά πρέπει νά τήν διαβάζουμε ὅλοι μας κάθε βράδυ, ὑπάρχει μιά θαυμάσια προσευχή στόν φύλακα ἄγγελό μας.
Ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ἔλεγε ὅτι πρέπει νά προσπαθήσουμε νά ἀποκτήσουμε φιλία μέ τούς ἁγίους καί τούς ἀγγέλους. Ἰδαίτερα, μέ τόν ἅγιο τοῦ ὁποίου φέρουμε τό ὄνομα καί μέ τόν φύλακα ἄγγελό μας.
Ἅγιε Ἄγγελε, ὁ ἐφεστὼς τῆς ἀθλίας μου ψυχῆς καὶ ταλαιπώρου μου ζωῆς, μὴ ἐγκαταλίπῃς με τὸν ἁμαρτωλόν, μηδὲ ἀποστῇς ἀπ᾿ ἐμοῦ διὰ τὴν ἀκρασίαν μου· μὴ δώῃς χώραν τῷ πονηρῷ δαίμονι κατακυριεῦσαί μου τῇ καταδυναστείᾳ τοῦ θνητοῦ τούτου σώματος· κράτησον τῆς ἀθλίας καὶ παρειμένης χειρός μου, καὶ ὁδήγησόν με εἰς ὁδὸν σωτηρίας. Ναί, ἅγιε Ἄγγελε τοῦ Θεοῦ, ὁ φύλαξ καὶ σκεπαστὴς τῆς ἀθλίας μου ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, πάντα μοι συγχώρησον, ὅσα σοι ἔθλιψα πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, καὶ εἴ τι ἥμαρτον τὴν σήμερον ἡμέραν· σκέπασόν με ἐν τῇ παρούσῃ νυκτὶ καὶ διαφύλαξόν με ἀπὸ πάσης ἐπηρείας τοῦ ἀντικειμένου, ἵνα μὴ ἔν τινι ἁμαρτήματι παροργίσω τὸν Θεόν· καὶ πρέσβευε ὑπὲρ ἐμοῦ πρὸς τὸν Κύριον τοῦ ἐπιστηρίξαι με ἐν τῷ φόβῳ αὐτοῦ καὶ ἄξιον ἀναδεῖξαί με δοῦλον τῆς αὐτοῦ ἀγαθότητος. Ἀμήν.
Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαήλ, Οὐριήλ, Σαλαθιήλ, Ἰεγουδιήλ καί Βαραχιήλ (ἐνίοτε συμπληρώνεται καί ἕνας ὄγδοος, ὁ Ἰερεμιήλ).
Μιχαήλ στήν Ἑβραϊκή γλῶσσα σημαίνει «ποιός εἶναι ὅμοιος μέ τόν Θεό;» (τίς ὡς ὁ Θεός ἡμῶν;).
Ὁ ἅγιος Ἀρχάγγελος Μιχαήλ ἀπεικονίστηκε ἤδη ἀπό τούς πρώτους χριστιανούς ὡς στρατηγός, ὁ ὁποῖος κρατάει στό δεξί χέρι του δόρυ, μέ τό ὁποῖο ἐπιτίθεται στόν Ἑωσφόρο, τόν Σατανᾶ, καί στό ἀριστερό του χέρι κρατᾶ ἕνα πράσινο κλαδί φοίνικα. Στήν κορυφή τοῦ δόρατος ὑπάρχει μιά λινή κορδέλα μέ κόκκινο σταυρό. Ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ θεωρεῖται ὡς ὁ φρουρός τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, ὁ ὁποῖος μάχεται κατά τῶν αἱρέσεων.
Γαβριήλ σημαίνει «Ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ», ἡ ἰσχύς τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι ὁ ἀγγελιαφόρος τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ, ἰδιαιτέρως δέ τῆς Ἐνσαρκώσεως τοῦ Θεοῦ καί ὅλων τῶν σχετικῶν μέ αὐτήν μυστηρίων. Ἀπεικονίζεται συνήθως κρατῶντας στό δεξί χέρι του φανάρι μέ φωτισμένη λαμπάδα καί στό ἀριστερό του χέρι ἕναν καθρέφτη ἀπό πράσινο ἴασπη. Ὁ καθρέφτης σηματοδοτεῖ τή σοφία τοῦ Θεοῦ ὡς ἕνα κρυμμένο μυστήριο.
Ραφαήλ σημαίνει «Θεία θεραπεία» ἤ «Θεός ὁ θεραπευτής» (Τωβίτ 3, 17 καί 12, 15). Ὁ Ραφαήλ ἀπεικονίζεται νά ὁδηγεῖ μέ τό δεξί χέρι του τόν Τωβίτ (ὁ ὁποῖος κρατάει ἕνα ψάρι ἁλιευμένο στόν Τίγρη ποταμό) καί μέ τό ἀριστερό μία ἀλαβάστρινη ἰατρική θήκη.
Οὐριήλ σημαίνει «Πῦρ τοῦ Θεοῦ», ἤ «Φῶς τοῦ Θεοῦ» (Γ΄ Ἔσδρας 3,1 καί 5,20). Ἀπεικονίζεται νά κρατάει ἕνα σπαθί κατά τῶν Περσῶν στό δεξί χέρι του καί μιά πύρινη φλόγα στό ἀριστερό.
Σαλαθιήλ σημαίνει «πρεσβευτής πρός τόν Θεό» (Γ΄ Ἔσδρας 5, 16), Ἀπεικονίζεται μέ χαμηλωμένο τό πρόσωπο καί τά μάτια του, κρατῶντας τά χέρια του στό στῆθος σέ στάση προσευχῆς.
Ἰεγουδιήλ σημαίνει «αὐτός πού δοξάζει τόν Θεό». Ἀπεικονίζεται μέ χρυσό στεφάνι στό δεξί του χέρι καί τριπλό μαστίγιο στό ἀριστερό.
Βαραχιήλ σημαίνει «Εὐλογία τοῦ Θεοῦ». Ἀπεικονίζεται νά κρατᾶ στό χέρι του λευκό τριαντάφυλλο κοντά στό στῆθος του.
Ἰερεμιήλ σημαίνει «ἐξύμνηση τοῦ Θεοῦ». Τιμᾶται ὡς ἐμπνευστής ὑψηλῶν σκέψεων, πού ἀνυψώνουν τόν ἄνθρωπο πρός τόν Θεό (Γ΄ Ἔσδρας 4, 36).