Ας δούμε παρακάτω το αποστολικό ανάγνωσμα που έχει ορίσει η εκκλησία μας
να αναγινώσκεται την Κυριακή της Σαμαρείτιδος
(Πραξ. ια΄ 19-30)
Κείμενο Πράξεων Αποστόλων
19 Οἱ μὲν οὖν διασπαρέντες ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ Ἀντιοχείας, μηδενὶ λαλοῦντες τὸν λόγον εἰ μὴ μόνον Ἰουδαίοις.
20 Ἦσαν δέ τινες ἐξ αὐτῶν ἄνδρες Κύπριοι καὶ Κυρηναῖοι, οἵτινες εἰσελθόντες εἰς Ἀντιόχειαν ἐλάλουν πρὸς τοὺς Ἑλληνιστάς, εὐαγγελιζόμενοι τὸν Κύριον Ἰησοῦν.
21 καὶ ἦν χεὶρ Κυρίου μετ᾿ αὐτῶν, πολύς τε ἀριθμὸς πιστεύσας ἐπέστρεψεν ἐπὶ τὸν Κύριον.
22 Ἠκούσθη δὲ ὁ λόγος εἰς τὰ ὦτα τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐν Ἱεροσολύμοις περὶ αὐτῶν, καὶ ἐξαπέστειλαν Βαρνάβαν διελθεῖν ἕως Ἀντιοχείας·
23 ὃς παραγενόμενος καὶ ἰδὼν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐχάρη, καὶ παρεκάλει πάντας τῇ προθέσει τῆς καρδίας προσμένειν τῷ Κυρίῳ,
24 ὅτι ἦν ἀνὴρ ἀγαθὸς καὶ πλήρης Πνεύματος Ἁγίου καὶ πίστεως· καὶ προσετέθη ὄχλος ἱκανὸς τῷ Κυρίῳ.
25 ἐξῆλθε δὲ εἰς Ταρσὸν ὁ Βαρνάβας ἀναζητῆσαι Σαῦλον, καὶ εὑρὼν αὐτὸν ἤγαγεν αὐτὸν εἰς Ἀντιόχειαν.
26 ἐγένετο δὲ αὐτοὺς ἐνιαυτὸν ὅλον συναχθῆναι ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ διδάξαι ὄχλον ἱκανόν, χρηματίσαι τε πρῶτον ἐν Ἀντιοχείᾳ τοὺς μαθητὰς Χριστιανούς.
27 Ἐν ταύταις δὲ ταῖς ἡμέραις κατῆλθον ἀπὸ Ἱεροσολύμων προφῆται εἰς Ἀντιόχειαν·
28 ἀναστὰς δὲ εἷς ἐξ αὐτῶν ὀνόματι Ἄγαβος ἐσήμανε διὰ τοῦ Πνεύματος λιμὸν μέγαν μέλλειν ἔσεσθαι ἐφ᾿ ὅλην τὴν οἰκουμένην· ὅστις καὶ ἐγένετο ἐπὶ Κλαυδίου Καίσαρος.
29 τῶν δὲ μαθητῶν καθὼς ηὐπορεῖτό τις, ὥρισαν ἕκαστος αὐτῶν εἰς διακονίαν πέμψαι τοῖς κατοικοῦσιν ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ ἀδελφοῖς·
30 ὃ καὶ ἐποίησαν ἀποστείλαντες πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους διὰ χειρὸς Βαρνάβα καὶ Σαύλου.
Απόδοση – Ερμηνεία
Ἀλλά προτοῦ συμβοῦν αὐτά μέ τόν Κορνήλιο, στούς Χριστιανούς τῶν Ἱεροσολύμων ἐπικρατοῦσε ἡ προκατάληψη ὅτι οἱ ἐθνικοί δέν εἶχαν τά ἴδια δικαιώματα μέ τούς Ἰουδαίους στή σωτηρία πού χαρίζει ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ἐκεῖνοι λοιπόν πού εἶχαν φύγει ἀπό τά Ἱεροσόλυμα καί εἶχαν διασκορπισθεῖ λόγῳ τοῦ διωγμοῦ πού εἶχε γίνει ἐξαιτίας τοῦ Στεφάνου, ἔφθασαν μέχρι τή Φοινίκη καί τήν Κύπρο καί τήν Ἀντιόχεια. Καί σέ κανέναν ἄλλο δέν κήρυτταν τό λόγο τοῦ Θεοῦ παρά μόνο στούς Ἰουδαίους.
Μερικοί μάλιστα ἀπ’ αὐτούς ἦταν βέβαια Ἰουδαῖοι στήν καταγωγή, ἀλλά εἶχαν γεννηθεῖ ἄλλοι στήν Κύπρο καί ἄλλοι στήν Κυρηναϊκή Λιβύη. Αὐτοί, ὅταν ἦλθαν στήν Ἀντιόχεια, δίδασκαν τούς Ἰουδαίους πού εἶχαν γεννηθεῖ μακριά ἀπό τήν Παλαιστίνη καί εἶχαν πλέον μητρική τους γλώσσα τήν ἑλληνική, καί τούς κήρυτταν τό Εὐαγγέλιο τῆς σωτηρίας πού χαρίζει ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
Καί ἡ δύναμη τοῦ Κυρίου ἦταν μαζί τους. Ἔτσι, μέ τή συνέργεια καί τήν ἐνίσχυση τῆς δυνάμεως αὐτῆς ἕνας μεγάλος ἀριθμός ἀπ’ αὐτούς τούς Ἰουδαίους Ἑλληνιστές πίστεψε καί ἐπέστρεψε στόν Κύριο.
Ἔφθασε λοιπόν ἡ φήμη τῶν θαυμαστῶν αὐτῶν γεγονότων στά αὐτιά τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων, καί ἀποφάσισαν νά στείλουν τόν Βαρνάβα νά πάει μέχρι τήν Ἀντιόχεια.
Αὐτός, ὅταν ἦλθε καί εἶδε τά ἔργα τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, πού φανερωνόταν ἀπό τό πλῆθος αὐτῶν πού εἶχαν πιστέψει καί ἀπό τή ζωή τους, χάρηκε καί προέτρεπε ὅλους νά μένουν ἀφοσιωμένοι καί προσηλωμένοι στόν Κύριο μέ ὅλη τή διάθεση τῆς ψυχῆς τους.
Χάρηκε λοιπόν ὁ Βαρνάβας καί στήριζε τούς νέους αὐτούς μαθητές, διότι ἦταν ἄνθρωπος ἀγαθός καί γεμάτος Πνεῦμα Ἅγιον καί πίστη. Γι’ αὐτό ἐξάλλου καί μποροῦσε νά στηρίζει καί νά παρηγορεῖ. Κι ἀπό τή δράση αὐτή τοῦ Βαρνάβα μεγάλο πλῆθος λαοῦ προστέθηκε στούς πιστούς τοῦ Κυρίου.
Ὁ Βαρνάβας μάλιστα πῆγε καί στήν Ταρσό γιά νά ἀναζητήσει τόν Σαῦλο καί νά τόν πάρει βοηθό του στό ἔργο τῆς διδασκαλίας καί τῆς ἐνισχύσεως τοῦ πλήθους αὐτοῦ τῶν Χριστιανῶν. Κι ὅταν τόν βρῆκε, τόν ἔφερε στήν Ἀντιόχεια.
Ἐκεῖ λοιπόν γιά ἕνα ὁλόκληρο χρόνο οἱ δύο αὐτοί ἀπόστολοι συμμετεῖχαν στίς συνάξεις τῶν πιστῶν στήν Ἐκκλησία καί δίδαξαν πλῆθος πολύ. Ἔτσι στήν Ἀντιόχεια οἱ μαθητές τοῦ Κυρίου ἐξαιτίας τοῦ πλήθους τους ὀνομάσθηκαν γιά πρώτη φορά «Χριστιανοί».
Ἐκεῖνες τίς ἡμέρες κατέβηκαν ἀπό τά Ἱεροσόλυμα στήν Ἀντιόχεια μερικοί προφῆτες.
Ἕνας ἀπό αὐτούς, πού λεγόταν Ἄγαβος, σηκώθηκε στή σύναξη τῶν πιστῶν, καί φωτισμένος ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα ἀπεκάλυψε ὅτι θά ἔπεφτε μεγάλη πείνα σ’ ὅλη τήν οἰκουμένη. Πράγματι ἡ πείνα αὐτή συνέβη ὅταν αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Κλαύδιος Καίσαρ.
Μετά λοιπόν ἀπό τήν προφητεία αὐτή, οἱ μαθητές, ἀνάλογα μέ τούς πόρους καί τά μέσα πού διέθετε ὁ καθένας, ἀποφάσισαν νά στείλουν καθένας ἀπ’ αὐτούς τή συνδρομή του γιά νά βοηθήσουν καί νά ὑπηρετήσουν τούς ἀδελφούς πού κατοικοῦσαν στήν Ἰουδαία.
Καί πραγματικά αὐτό ἔκαναν· ἔστειλαν τήν εἰσφορά τους στούς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων μέ τά χέρια τοῦ Βαρνάβα καί τοῦ Σαύλου.
Δίδαγμα
«ἐξῆλθεν εἰς Ταρσὸν ὁ Βαρνάβας ἀναζητῆσαι Σαῦλον»
Νὰ δείχνουμε κάθε ἐπιμέλεια σὲ ὅποιο ἔργο μᾶς ἀνατίθεται, ζητώντας ἐν ἀνάγκῃ βοήθεια ἀπὸ ὅσους μποροῦν νὰ μᾶς βοηθήσουν. Νὰ ἔχουμε τὸν ζῆλο νὰ ἐκτελοῦμε μὲ τὸν καλύτερο τρόπο κάθε ἔργο μας, εἴτε καθημερινό, εἴτε πολὺ περισσότερο, ἱερὸ καὶ ἅγιο, ἐλεημοσύνης, ἱεραποστολῆς ἢ ἄλλης διακονίας μέσα στὸν ἀμπελώνα τοῦ Κυρίου!
Ἡ Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος ἔχει μία ἰδιαίτερη χάρη. Στὸ εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα ἀκούσαμε τὸν Κύριο νὰ ἀποκαλύπτει στὴ Σαμαρείτιδα ὑπέροχες ἀλήθειες, ἐνῶ στὸ ἀποστολικὸ εἴδαμε νὰ φανερώνεται γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ ἡ ἀκαταγώνιστη δύναμή Του στὴ ζωὴ τῆς πρώτης Ἐκκλησίας. Οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ἔστειλαν τὸν ἀπόστολο Βαρνάβα στὴ νεοσύστατη Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας γιὰ νὰ καταρτίσει τοὺς νέους Χριστιανούς. Ἐκεῖνος ἀφοῦ ἐκτίμησε τὴν ἐκεῖ κατάσταση, πῆγε στὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας γιὰ νὰ βρεῖ καὶ νὰ φέρει στὴν Ἀντιόχεια τὸν Σαῦλο, δηλαδὴ τὸν ἀπόστολο Παῦλο.
Ἂς δοῦμε τί δείχνει αὐτὴ ἡ κίνηση τοῦ ἀποστόλου Βαρνάβα καὶ πῶς μποροῦμε νὰ ὠφεληθοῦμε ἀπὸ αὐτὴν κι ἐμεῖς.
Ἀληθινὸς ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου
Οἱ δύο ἅγιοι ἄνδρες, Βαρνάβας καὶ Σαῦλος, εἶχαν παλαιότερο σύνδεσμο. Ὁ Βαρνάβας εἶχε ὁδηγήσει τὸν Σαῦλο στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους στὴν Ἱερουσαλήμ. Σ’ αὐτοὺς ὁ Σαῦλος ἐξέθεσε πῶς εἶδε τὸν Κύριο καθ’ ὁδὸν πρὸς τὴ Δαμασκὸ καὶ μετεστράφη στὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ πὼς ἀμέσως μετὰ τὴ μεταστροφή του κήρυξε ἐκεῖ μὲ ἀφοβία τὸν Χριστό. Ἦταν δὲ τόση ἡ εὐγλωττία του, ὥστε καὶ στὴ Δαμασκὸ καὶ ἀργότερα στὴν Ἱερουσαλὴμ οἱ Ἰουδαῖοι θέλησαν νὰ τὸν φονεύσουν (βλ. Πράξ. θ´ 19-30). Ὁ Βαρνάβας λοιπὸν γνώριζε πολὺ καλὰ τὸν Σαῦλο καὶ τώρα τὸν κάλεσε γιὰ νὰ τὸν βοηθήσει στὴ διακονία του, στὸν καταρτισμὸ τῶν πιστῶν τῆς Ἀντιοχείας.
Ἡ κίνηση αὐτὴ τοῦ ἀποστόλου Βαρνάβα δείχνει τὸν ζῆλο του νὰ ἐπιτελέσει ἀκόμη καλύτερα τὴ διακονία του στὴν Ἀντιόχεια. Ἐπειδὴ ἔβλεπε ὅτι δὲν ἐπαρκοῦσε μόνος του, ζήτησε βοήθεια. Κυρίως ὅμως δείχνει τὴ σπάνια ἀρετή του, τὴν ἁγιότητά του· δηλαδὴ ὅτι ἦταν τελείως καθαρὸς ἀπὸ τὸ φοβερὸ πάθος τῆς ζήλειας. Δὲν σκέφθηκε μήπως τὸν ἐπισκιάσει ὁ Παῦλος μὲ τὶς ἱκανότητες καὶ τὶς ἐπιτυχίες του. Ὁ ἀπόστολος Βαρνάβας ἦταν ἀληθινὸς ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου, ἀνιδιοτελὴς καὶ χριστοκεντρικός. Στὸ ἔργο ποὺ τοῦ ἀνέθεσε ἡ Ἐκκλησία, δὲν τὸν ἐνδιέφερε ἡ προβολὴ τοῦ ἑαυτοῦ του, οὔτε νὰ ἔχει τὴν ἀποκλειστικὴ εὐθύνη καὶ τὸν πρῶτο λόγο στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας ὡς ὁ ἀπεσταλμένος τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Τὸν ἐνδιέφερε ἡ ὠφέλεια τῶν πιστῶν, ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, ὄχι ἁπλῶς δὲν δυσκολεύθηκε νὰ καλέσει τὸν Παῦλο, ἀλλὰ καὶ τὸν ἀναζήτησε ἐπίμονα στὴν Ταρσό, ὅπου ἐκεῖνος ζοῦσε στὴν ἀφάνεια. Τὸν ἀναζήτησε χωρὶς νὰ φοβηθεῖ μήπως ὁ Παῦλος τὸν ἐπισκιάσει.
Ἐπιμέλεια καὶ ταπείνωση στὰ ἔργα μας
Τὸν μικρὸ αὐτὸ στίχο τῶν Πράξεων, «ἐξῆλθεν εἰς Ταρσὸν ὁ Βαρνάβας ἀναζητῆσαι Σαῦλον», νὰ τὸν γράψουμε μὲ χρυσὰ ὁλοφώτεινα γράμματα στὸν οὐρανὸ τῆς καρδιᾶς μας. Νὰ τὸν γράψουμε, νὰ τὸν θυμόμαστε καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε νὰ τὸν ἐφαρμόζουμε· νὰ δείχνουμε κάθε ἐπιμέλεια σὲ ὅποιο ἔργο μᾶς ἀνατίθεται, ζητώντας ἐν ἀνάγκῃ βοήθεια ἀπὸ ὅσους μποροῦν νὰ μᾶς βοηθήσουν· νὰ ἔχουμε τὸν ζῆλο νὰ ἐκτελοῦμε μὲ τὸν καλύτερο τρόπο κάθε ἔργο μας, εἴτε καθημερινό, εἴτε πολὺ περισσότερο, ἱερὸ καὶ ἅγιο, ἐλεημοσύνης, ἱεραποστολῆς ἢ ἄλλης διακονίας μέσα στὸν ἀμπελώνα τοῦ Κυρίου. Τὸ σημαντικότερο ὅμως μήνυμα ποὺ μᾶς δίνει ὁ στίχος αὐτός, εἶναι νὰ ἐργαζόμαστε τὰ ἔργα μας μὲ ταπεινοφροσύνη. Νὰ προσέχουμε ὥστε νὰ μὴ μολύνεται ἡ διακονία μας ἀπὸ τὴ φιλαυτία, τὴ φιλαρχία καὶ τὴ διάθεση αὐτοπροβολῆς· καὶ νὰ φροντίζουμε νὰ ἀποδιώκουμε κάθε αἴσθημα ζήλειας γιὰ ὅσους εἶναι ἱκανότεροι καὶ πνευματικότεροι ἀπὸ ἐμᾶς καὶ προσφέρουν περισσότερα. Νὰ τοὺς τιμοῦμε γιὰ τὴν προσφορά τους καὶ νὰ χαιρόμαστε νὰ συνεργαζόμαστε μαζί τους, ἀκόμη καὶ νὰ κάνουμε ὑπακοὴ σὲ αὐτούς, ἂν εἶναι ἀνάγκη.
Αὐτὸ χαρίζει ἀνάπαυση, αὐτὸ ἔχει χαρά· ἐκεῖ εἶναι παρὼν καὶ ἀναπαύεται ὁ Κύριος, ὅπου ὑπάρχει ἡ ὁμόνοια καὶ ὁ καθένας τιμᾶ τὸν ἐν Χριστῷ ἀδελφό του. Αὐτὸ εἶναι εὐλογημένο, αὐτὸ εἶναι θεάρεστο: νὰ ἑνώνουμε ὅλοι τὶς δυνάμεις μας, ὥστε νὰ ἐπεκτείνεται ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ νὰ κερδίζει ὅλο καὶ περισσότερες ἀνθρώπινες καρδιὲς ὁ μόνος Λατρευτὸς καὶ δεδοξασμένος, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ἡ ἀνθρώπινη δόξα εἶναι ψεύτικη, παροδική· ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀληθινή, αἰώνια, ἀναφαίρετη. Πρέπει νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὸν ἐγωκεντρισμό μας γιὰ νὰ βρεθοῦμε ἐκεῖ ὅπου βασιλεύει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ ἐν Χριστῷ ἀγάπη καὶ φιλαδελφία.