Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου
Τὴ σημερινὴ Κυριακὴ (23 Οκτωβρίου) ἑορτάζει ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος, ὁ στύλος αὐτὸς τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, στὸν ὁποῖο, ἐμφανίσθηκε προσωπικὰ ὁ Κύριος Ἰησοῦς μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του καὶ τὸν κάλεσε στὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα. Ἐξελέγη μάλιστα πρῶτος Ἐπίσκοπος τῶν Ἱεροσολύμων καὶ εἶναι ὁ συγγραφέας τῆς πρώτης ἀπὸ τὶς Καθολικὲς Ἐπιστολές, ποὺ περιλαμβάνονται στὴν Καινὴ Διαθήκη.
Δὲν εἶχε κατὰ σάρκα συγγένεια μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ὀνομάσθηκε ἔτσι, ἐπειδὴ ἦταν υἱὸς τοῦ μνήστορος Ἰωσὴφ ἀπὸ το γάμο του πρίν μνηστευθεῖ τήν Παναγία.
Ὁ Ἰωσήφ τό ὄνομα τοῦ ὁποίου σημαίνει «ὁ τέλειος τοῦ Θεοῦ», ἦταν χῆρος, προχωρημένης ἡλικίας καί μεγάλωνε μόνος τοῦ τά ἑπτά παιδιά του. Τά ὄνόματά τους ἦταν: Ἰάκωβος, Ἰωσής, Σίμων, Ἰούδας, Ἐσθήρ, Θάμαρ ἤ Μάρθα καί Σαλώμη.
Ὁπωσδήποτε ὅμως θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος εἶχε συγγένεια μὲ τὸν Κύριο στὸ πνεῦμα, στὴν ἀρετή, στὴν ἁγιότητα.
Μποροῦμε κι ἐμεῖς νά γίνουμε ἀδελφόθεοι;
Ναι, τηρώντας τὸ θέλημά του Κυρίου στὴ ζωή μας.
Ἄλλωστε ὁ Κύριος εἶπε ὅτι, ὅποιος ἐφαρμόσει τὸ θέλημα τοῦ οὐράνιου Πατέρα του, αὐτὸς εἶναι ἀδελφός του καὶ ἀδελφή του καὶ μητέρα του. Ἔτσι λοιπὸν μποροῦμε κι ἐμεῖς νὰ ὁμοιάσουμε στὸν Χριστό, νὰ γίνουμε ἀδελφόθεοι, ἀδελφοὶ τοῦ Κυρίου μας!
Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ἦταν υἱός τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος ἀπό τόν γάμο του πρίν μνηστευθεῖ την Παρθένο Μαρία.
Ὑπῆρξε τόσο δίκαιος στόν βίο του ὥστε ὅλοι οἱ Ἑβραῖοι τόν ἀποκαλοῦσαν «Δίκαιο» καί «Ωβλία», πού στά ἑβραϊκά σημαίνει «προμαχών, προμαχῶν λαοῦ» καί «δικαιοσύνη». Ἀπό τήν παιδική ἤδη ἡλικία, ὁ Ἰάκωβος ἔζησε μέ τήν πιό αὐστηρή ἄσκηση. Δέν ἔπινε κρασί οὔτε ἄλλα δυνατά ποτά. Μιμούμενος τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο, δέν ἔτρωγε ποτέ τίποτε ἀπό ὅσα ἔχουν πνοή ζωῆς μέσα τους. Ποτέ δέν ἔκοψε τά μαλλιά του, οὔτε τά γένεια τοῦ, ὅπως ὁρίζει ὁ Νόμος γιά ὅσους ἀφιερώνονται στόν Θεό (Ἀριθ. 6, 5). Ποτέ του δέν λουζόταν καί δέν χριόταν μέ ἔλαιο, προκρίνοντας τή μέριμνα τῆς ψυχῆς ἔναντι ἐκείνης τοῦ σώματος.
Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος δ’.
Ὡς τοῦ Κυρίου Μαθητής,
ἀνεδέξω δίκαιε τὸ Εὐαγγέλιον
ὡς Μάρτυς ἔχεις τὸ ἀπαράτρεπτον
τὴν παρρησίαν ὡς Ἀδελφόθεος
τὸ πρεσβεύειν ὡς Ἱεράρχης.
Ἱκέτευε Χριστὸν τὸν Θεόν,
σωθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.
Ταῖς τoῦ Ἀποστόλου σου πρεσβεῖαις ὁ Θεός,
ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.