Μνήμη ποιούμεθα τῆς Ὁσίας Μαρίας
τῆς Αἰγυπτίας
Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Φωτισθεῖσα ἐνθέως Σταυροῦ τῇ χάριτι,
τῆς μετανοίας ἐδείχθης φωτοφανῆς λαμπηδών,
τῶν παθῶν τὸν σκοτασμὸν λιποῦσα πάνσεμνε,
ὅθεν ὡς ἄγγελος Θεοῦ, Ζωσιμᾶ τῷ ἱερῷ,
ὠράθης ἐν τὴ ἐρήμω,
Μαρία «Ὅσιε Μῆτερ»
μεθ’ οὐ δυσώπει ὑπὲρ πάντων ἠμῶν.
Ἀπολυτίκιον. (Κοινὸ Ὁσίων Γυναικῶν)
Ἦχος πλ. δ’.
Ἐν σοὶ Μῆτερ ἀκριβῶς διεσώθη τό κατ᾽ εἰκόνα·
λαβοῦσα γάρ τόν σταυρόν, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ,
καί πράττουσα ἐδίδασκες, ὑπερορᾷν μέν σαρκός,
παρέρχεται γάρ·
ἐπιμελεῖσθαι δέ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτoυ·
διό καί μετά Ἀγγέλων συναγάλλεται,
Ὁσία Μαρία τό πνεῦμά σου.
Ταῖς τῶν Ἁγίων σου πρεσβεῖαις ὁ Θεός,
ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.