Πάμε να βρούμε σε ποια περιοχή λαμβάνει χώρα
η σημερινή συνάντηση του Κυρίου με τη Χαναναία!
Η γη της Χαναάν
Η γυναίκα αυτή που συνάντηση ο Κύριος λέγεται Χαναναία επειδή κατοίκουσε στη γη της Χαναάν. Η γη της Χαναάν ήταν η περιοχή στην οποία κατοίκησαν εντέλει οι Ισραηλίτες, όπως είχε υποσχεθεί στον Πατριάρχη Αβραάμ ο Θεός, τον οποίον τον μετοίκησε από την Ουρ της Μεσοποτομίας στην έρημο δίπλα στην περιοχή εκείνη. Αργότερα βέβαια, οι απόγονοι του Αβραάμ, επί του Ιακώβ, κατέβηκαν στην Αίγυπτο και πάλι επέστρεψαν, υπό την ηγεσία του Μωϋσή οπότε και εγκαταστάθηκαν μόνιμα μέχρι την οριστική τους έξωση το 70 μ.Χ. όταν και καταστράφηκε όλη η περιοχή από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Τίτο και διασκορπίστηκαν στον κόσμο. Πάλι επέστρεψαν αρκετοί το 1948 με τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Άρα η περιοχή αυτή έχει πάρα πολύ μεγάλη ιστορία.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση Χαναναίοι είναι όσοι δεν είναι Ισραηλίτες προφανώς και ζουν στην γύρω περιοχή της Χαναάν, όπως είναι και η περιοχή της Φοινίκης όπου βρίσκονταν οι πόλεις Τύρος και Σιδώνα.
Η πόλη της Τύρου
Την πόλη της Τύρου την γνωρίζουμε και από την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατά των Περσών, ο οποίος την είχε καταλάβει όταν οι κάτοικοι ενώ ήταν να συνθηκολογήσουν σκότωσαν τους κήρυκες της ειρήνης που έστειλε ο Μ. Αλέξανδρος. Η αρχαία Τύρος κτίσθηκε σύμφωνα με τον Ηρόδοτο από αποίκους της Σιδώνας περίπου το 2750 π.Χ. αρχικά ως μία οχυρωμένη πόλη στα παράλια της Φοινίκης. Μετά από κάποιο διάστημα χτίστηκε η “Νέα Τύρος” σε μία βραχώδη νησίδα που βρισκόταν απέναντι από την αρχική πόλη, εξ’ ου και το όνομα “Σουρ” το οποίο στα φοινικικά σημαίνει “βράχος”. Τη δεύτερη πόλη πολιόρκησε και με την εξαιρετική ευφυΐα που του είχε χαρίσει ο Θεός κατέλαβε ο Μ. Αλέξανδρος, αν και φαινόταν ακατόρθωτος άθλος.
Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός βρέθηκε λοιπόν στην περιοχή εκείνη αιώνες μετά τον Μ. Αλέξανδρο και τον χωρισμό της Αυτοκρατορίας του σε 4 μέρη. Όμως, τα ελληνικά ήταν παγκόσμια γλώσσα και σ’ αυτά συνεννοήθηκε με τη Χαναναία. Επίσης, ο ευαγγελιστής Μάρκος αναφέρει την ίδια διήγηση στο 7ο κεφάλαιό του τονίζοντας το γεγονός ότι η Χαναναία ήταν Ελληνίδα από τη Φοινίκη της Συρίας (Συρία ήταν το βασίλειο στο οποίο ανήκε την εποχή εκείνη η Φοινίκη), άρα γνωρίζουμε ότι μιλούσε ελληνικά.
Η πίστις της Συροφοινικίσσης
Η Χαναναία της ευαγγελικής περικοπής εκδηλώνει μια θαυμαστή πίστη σε πολλά επίπεδα.
– Κατ’ αρχήν, αποκαλεί τον Χριστό Υιό Δαβίδ όπως έκανε και ο τυφλός της Ιεριχούς, όπως τον ομολόγησαν είδαμε στην προηγούμενη περικοπή και οι Φαρισαίοι. Αυτό δείχνει ότι γνωρίζει ποιος είναι ο Χριστός, όχι μόνο σωματικά αλλά και πνευματικά, ότι δεν είναι ένας απλός άνθρωπος. Κι αυτό προφανώς το έμαθε τα χρόνια στα οποία κήρυττε ο Χριστός. Η δε συνάντηση με την γυναίκα αυτή έγινε τον τρίτο χρόνο του κηρύγματος του Κυρίου, άρα από τα δύο πρώτα χρόνια είχε διαδοθεί η φήμη του Χριστού σε όλες τις γειτονικές περιοχές, κι ακόμη πιο μακρυά.
– Η γυναίκα αυτή γνωρίζει ότι η ασθένεια από την οποία πάσχει η κόρη της δεν είναι σωματική, αλλά πνευματικά και απευθύνεται όχι σε γιατρούς, αλλά στον Κύριο, που γνωρίζει και από άλλες εκβολές δαιμονίων που έχει κάνει ότι έχει τη δύναμη να διώξει και της κόρης της το πρόβλημα. Αυτό είναι κάτι που και σήμερα πρέπει να το προσέχουμε διότι πολλές ασθένειες που οι δυτικοί, άθεοι επιστήμονες προσπαθούν να τις λύσουν με την ψυχολογία και με φάρμακα, είναι κυρίως πνευματικές και μόνο οι ιερείς μπορούν να τις θεραπεύσουν. Να θυμηθούμε ότι και τη λέπρα που ήταν μια ασθένεια σωματική, στους ιερείς ο Θεός είχε δώσει την εξουσία να τη θεραπεύουν και να την ελέγχουν. Πόσω μάλλον σε πνευματικές ασθένειες! Άρα, υπάρχουν ασθένειες που μόνο οι ιερείς με τη Χάρη που τους έχει δώσει ο Θεός μπορούν να θεραπεύσουν και όχι επιστήμονες με φάρμακα που απευθύνονται στο σώμα. Και οφείλουμε να απευθυνόμαστε στον κατάλληλο γιατρό.
– Ο Χριστός έκανε πάρα πολλή ώρα να της απαντήσει και έδειχνε να αδιαφορεί, μέχρι που επενέβησαν οι μαθητές που μάλιστα από τα λόγια τους δεν έδειξαν αγάπη προς εκείνη, αλλά ενόχληση. Και τότε στράφηκε προς το μέρος της ο Χριστός. Αυτό μάς δείχνει ότι πολλές φορές το αίτημά μας για να εισακουστεί πρέπει να μεσολαβήσουν άνθρωποι πιο κοντά στον Χριστό, για να στρέψει την προσοχή Του σ’ εμάς, οι Άγιοι δηλαδή και πρωτίστως η Παναγία Μητέρα Του. Εκείνη η γυναίκα παρά την αντιπάθεια που έβλεπε στα πρόσωπα των υπολοίπων, επειδή τους ενοχλούσε με τις φωνές της, επέμενε να φωνάζει και να ελπίζει στο έλεος του Θεού. Δεν αποκαρδιώθηκε, ούτε τα παράτησε. Έδειξε μεγάλη υπομονή και πίστη ότι θα λάβει αυτό που ζητούσε.
– Τέλος, και όταν της μίλησε ο Κύριος, πάλι δεν της έδωσε ελπίδα ότι θα λυθεί το πρόβλημά της, αλλά μάλλον την απογοήτευσε λέγοντάς της, ότι ήρθε για να βοηθήσει τους παραστρατημένους Ισραηλίτες και όχι τους εθνικούς. (Και είδαμε ότι ο Κύριος δεν πήγε σε πόλεις εθνικών, παρέμεινε εντός των ορίων του Ισραήλ. Όμως, επειδή προγνώριζε το πρόβλημά της και την πίστη της πλησίασε σε μέρος που εκείνη μπορούσε να έρθει, αλλά δεν πήγε Εκείνος.) Και πάλι, εκείνη δεν σταμάτησε να ελπίζει. Για δεύτερη φορά ο Κύριος τής απευθύνει λόγο αρνητικό ως προς την προσευχή της, αλλά και για δεύτερη φορά εκείνη απαντά με πίστη στο έλεος του Θεού χωρίς να απελπίζεται και χωρίς να παύει στιγμή να πιστεύει ότι θα λάβει αυτό που ζητά, το οποίο μάλιστα δεν ήταν για εκείνη προσωπικά, κάποια ίαση ασθένειάς της αλλά για την κόρη της. Αυτές οι τρεις απαντήσεις της γυναίκας, που δεν ήταν καν Ισραηλίτισσα, που γνώρισε και άκουσε για τον αληθινό Θεό ίσως πολύ πρόσφατα, μέσα από την ασθένεια της κόρης της, ήταν αρκετές για να προκαλέσουν τον θαυμασμό του Ιδίου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και να της δώσουν αυτό που ήθελε!
Και είναι μεγάλο κατόρθωμα ο άνθρωπος να προκαλέσει
τον θαυμασμό του Ιδίου του Θεού!
Κι εμείς οι Χριστιανοί τέτοια πίστη πρέπει να έχουμε και να μεταδίδουμε, πίστη που δεν θροείται από τα λόγια άλλων και τις συμπεριφορές άλλων, πίστη που ό,τι κι αν ακούσουμε δεν κλονίζεται ούτε σταματά να ελπίζει στο έλεος του Θεού για την σωτηρία των ανθρώπων, πίστη ότι στο τέλος θα γίνει το συμφέρον και το σωστό, διότι αυτά μάς έχει υποσχεθεί ο Θεός!