Με αφορμή την ερώτηση του Αποστόλου Πέτρου για το ποιά θα είναι η αμοιβή όλων εκείνων οι οποίοι άφησαν τα πάντα και ακολούθησαν τον Κύριο, ο ίδιος ο Κύριος επιχείρησε να ερμηνεύσει την πνευματική σημασία της κατά Θεόν αμοιβής με την αναφορά Του στην παραβολή των εργατών του Αμπελώνα:
Η Βασιλεία των Ουρανών μοιάζει με έναν άνθρωπο νοικοκύρη ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης ενός αμπελώνα και ήθελε να τον μισθώσει σε εργάτες. Έτσι, ένα πρωινό βγήκε στην αγορά και βρήκε εργάτες οι οποίοι θα εργάζονταν στο αμπέλι του με ένα δηνάριο ως ημερομίσθιο. Στις εννιά η ώρα ξαναβγήκε στην αγορά και είδε άλλους εργάτες να στέκονται εκεί χωρίς εργασία, αναμένοντας μήπως κάποιος τούς προσφέρει εργασία. Τους πλησιάζει τότε ο νοικοκύρης και τους λέει:
– Πηγαίνετε και εσείς στο αμπέλι και ό,τι είναι σωστό, θα σας δώσω.
Οι εργάτες συμφώνησαν και πήγαν στο αμπέλι για να εργαστούν. Ο ιδιοκτήτης ξαναβγήκε στην αγορά στις δώδεκα και στις τρεις το απόγευμα, και όσους έβρισκε χωρίς εργασία τούς προέτρεπε να εργαστούν στον αμπελώνα του.
Αλλά και όταν στις πέντε βρήκε κι άλλους εργάτες να κάθονται άνεργοι, τους είπε:
– Γιατί κάθεστε εδώ όληβ την ημέρα άνεργοι;
Εκείνοι τού αποκρίθηκαν:
– Διότι δεν βρέθηκε κάποιος να μας προσφέρει εργασία.
Τότε ο ιδιοκτήτης τούς προέτρεψε:
– Πηγαίνετε και εσείς στο αμπέλι και θα πάρετε ό,τι είναι δίκαιο.
Όταν βράδιασε ο ιδιοκτήτης του αμπελώνα φώναξε τον επιστάτη του και του είπε:
– Κάλεσε τους εργάτες και πλήρωσε σε καθένα τον μισθό του αρχίζοντας από τους τελευταίους έως τους πρώτους.
Ο ίδιος τόνισε στον επιστάτη του να δώσει σε όλους από ένα δηνάριο. Καθώς πληρώνονταν οι εργάτες, καθένας αποχωρούσε ευχαριστημένος για το σπιτικό του. Όταν ήρθε η ώρα να πληρωθούν όσοι εργάζονταν από το πρωί, εκείνοι νόμιζαν ότι θα πληρωθούν περισσότερα, πήραν όμως κι αυτοί από ένα δηνάριο. Άρχισαν τότε να διαμαρτύρονται εναντίον του ιδιοκτήτη λέγοντας:
– Δεν είναι δίκαιη η πληρωμή μας. Οι τελευταίοι που ήρθαν στον αμπελώνα πληρώθηκαν ένα δηνάριο όσο και εμείς που υπομείναμε το βάρος και τη ζέστη όλης της ημέρας.
Ο ιδιοκτήτης όμως υπενθύμισε την αρχική τους συμφωνία λέγοντας:
– Δεν σας αδικώ. Δεν συμφωνήσαμε μαζί ότι ένα δηνάριο θα είναι η πληρωμή σας για την δουλειά που είχατε να κάνετε; Πάρτε λοιπόν αυτό που σας ανήκει και πηγαίνετε. Εγώ θέλω να δώσω στον τελευταίο την αμοιβή που έδωσα και στον πρώτο. Μήπως δεν έχω δικαίωμα να κάνω στην δική μου περιουσία ό,τι θέλω;
Ο Κύριος έκλεισε την παραβολή με τούτον τον λόγο:
– Στην Ουράνια Βασιλεία θα βρεθούν οι τελευταίοι πρώτοι και οι πρώτοι τελευταίοι γιατί πολλοί είναι οι καλεσμένοι, λίγοι όμως οι εκλεκτοί.
Τι πρέπει να θυμάμαι;
Με την παραβολή αυτή ο Κύριος θέλησε να διδάξει ότι η αμοιβή που θα δώσει σε κάθε πιστό Χριστιανό εξαρτάται από τον χρόνο και από τον κόπο σε τούτην την πρόσκαιρη ζωή αλλά και από την αγαθή προαίρεση και την αληθινή μετάνοια που ο καθένας θα δείξει στην ζωή του. Για αυτό και στην μέλλουσα ζωή θα συμβούν ανατροπές και δεν θα κριθούμε σύμφωνα με τα μάταια κοσμικά κριτήρια αλλά σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου, οπότε και οι πρώτοι θα βρεθούν τελευταίοι αλλά και οι τελευταίοι πρώτοι.
Πιο συγκεκριμένα, ο οικοδεσπότης της παραβολής και ιδιοκτήτης του Αμπελιού είναι ο ίδιος ο Θεός, ο οποίος μισθώνει το Αμπέλι του στους ανθρώπους και εκείνοι με τη σειρά τους, ανάλογα με την απόδοση τους, κερδίζουν την αμοιβή που έχουν συμφωνήσει.
Αμπέλι είναι γενικότερα η Εκκλησία αλλά και η ψυχή του κάθε Χριστιανού ξεχωριστά. Έτσι, προκειμένου να καρποφορήσει και να ευδοκιμήσει η ψυχή, χρειάζεται καλλιέργεια με πράξεις αγαθές και θεάρεστες. Αν φυτρώσει κακία και μίσος τότε μολύνεται η ψυχή.
Οι διάφορες ώρες που φώναξε ο ιδιοκτήτης τους εργάτες συμβολίζουν τις διάφορες ηλικίες που ο άνθρωπος έρχεται σε μετάνοια, δηλαδή μετανοεί για τις πράξεις του. Μερικοί άνθρωποι έρχονται σε μετάνοια από την παιδική ηλικία, άλλοι στην νεανική και άλλοι στην ενήλικη. Τέλος κάποιοι μετανοούν λίγο πριν τον θάνατο τους, δηλαδή στις πέντε η ώρα της παραβολής, μία ώρα ακριβώς πριν δύσει ο ήλιος. Σε αυτό το σημείο φανερώνεται η άπειρη αγαθότητα του Θεού να περιμένει τον άνθρωπο να μετανοήσει οποιαδήποτε στιγμή της ζωής του ακόμα και λίγο πριν τον θάνατο, αρκεί η μετάνοια να είναι πραγματική ενώπιον του πνευματικού. Όταν τελειώσει η εργασία, δηλαδή όταν κοιμηθούμε, θα ακολουθήσει η Κρίση και καθένας θα λάβει την αμοιβή του. Άρα, όλοι όσοι εργάστηκαν στην ζωή με πίστη και αφοσίωση στον λόγο του Χριστού, θα λάβουν τον μισθό του Παραδείσου.
Τέλος, ο φθόνος και ο εγωισμός τυφλώνουν την συνείδηση πολλών ανθρώπων, οι οποίοι υπερυψώνουν τον εαυτό τους τολμώντας να διαμαρτυρηθούν στον Θεό. Αυτό δεν αρέσει στον Θεό, ο οποίος καλεί όλους τους ανθρώπους στην σωτηρία, όμως λίγοι είναι οι εκλεκτοί στο κάλεσμα Του, δηλαδή αυτοί που δέχτηκαν το κήρυγμα Του, το πίστεψαν και άλλαξαν την ζωή τους ώστε να γίνει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.
Εμείς πόσο θα εργαστούμε για τον Χριστό;
Πολύ ή λίγο;