Βλέπω το βίντεο ή διαβάζω το παρακάτω κείμενο:
Οκτώ ημέρες μετά τη γέννηση του Θείου βρέφους, ο ιουδαϊκός θρησκευτικός νόμος όριζε να γίνει η περιτομή του παιδιού και κατόπιν του έδωσαν το όνομα Ιησούς, σύμφωνα με την προτροπή του Αγγέλου κατά τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Όταν ο Ιησούς έγινε σαράντα ημερών, η Παρθένος μητέρα Του με τον Ιωσήφ, ανέβηκαν στα Ιεροσόλυμα, στον ναό του Σολομώντα για να αφιερώσουν το πρωτότοκο αρσενικό παιδί στον Θεό, όπως έγραφε ο Μωσαϊκός Νόμος και να προσφέρουν ένα ζευγάρι τρυγόνια για τον καθαρισμό τους.
Εκεί ζούσε ένας θεοσεβής ηλικιωμένος ιερέας, ο Συμεών. Το Άγιο Πνεύμα τού είχε φανερώσει πως δεν θα πέθαινε πριν δει τον Σωτήρα του κόσμου, γι’ αυτό όλα τα χρόνια της ζωής του περίμενε με λαχτάρα τον ερχομό του Μεσσία, για να λυτρώσει και να παρηγορήσει τον λαό του Ισραήλ, σύμφωνα με τις Γραφές. Μια μέρα ο Συμεών παρακινήθηκε από το Άγιο Πνεύμα και πήγε στον ναό. Εκεί αντίκρισε τη Θεοτόκο Μαρία με τον Ιωσήφ. Τότε πήρε συγκινημένος στην αγκαλιά του τον νεογέννητο Ιησού και είπε:
– Τώρα, Κύριε, μπορώ να φύγω από αυτόν τον κόσμο, ειρηνικός και χαρούμενος, διότι όπως μου είπες, είδαν τα μάτια μου Αυτόν που θα φέρει τη σωτηρία, την οποία Εσύ ετοίμασες για όλα τα έθνη.
Έπειτα, ευλόγησε αυτούς και είπε προφητικά στην Παρθένο Μαρία:
– Ο Υιός σου θα γίνει η αιτία να χαθούν όσοι δεν πιστέψουν σε Αυτόν και να αναστηθούν όσοι Τον ακολουθήσουν. Τη δική σου δε καρδιά, θα τη διαπεράσει το μαχαίρι του πόνου και θα υποφέρεις πολύ!
Ο Ιωσήφ και η Μαρία, αφού έπραξαν όσα όριζε ο Νόμος του Κυρίου, επέστρεψαν στην Ναζαρέτ της Γαλιλαίας.
Η Υπαπαντή του Χριστού τιμάται κάθε χρόνο από
την Εκκλησία μας στις 2 Φεβρουαρίου.
Συμεών: Κατοικούσε στην Ιερουσαλήμ. Ήταν δίκαιος, ευλαβής και φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα, που του είχε φανερώσει ότι δεν θα πέθαινε πριν δει τον Χριστό. Ήταν πολύ μεγάλος στην ηλικία. Ο Συμεών, όταν πήρε τον Χριστό στην αγκάλη του, ευχαρίστησε τον Θεό και στη συνέχεια ηυλόγησε και τον Ιωσήφ και τη Μαριάμ.
Άννα: Η Προφήτιδα Άννα παντρεύτηκε πολύ νέα, και μετά επτά χρόνια έμεινε χήρα. Από ‘κεί και πέρα έζησε μόνη της. Παρηγοριά και ευχαρίστησή της ήταν η προσευχή, η νηστεία, η ανάγνωση των Γραφών, η φιλανθρωπία και η συχνή παρουσία της στον Ναό σε όλες τις πρωινές και εσπερινές ακολουθίες. Η ασκητική ζωή της την είχε αξιώσει να λάβει από τον Θεό το προφητικό χάρισμα. Αξιώθηκε μάλιστα, αν και 84 ετών τότε, να υποδεχθεί στον Ναό μαζί με τον δίκαιο Συμεών το θείο Βρέφος. Κατά τη συνάντηση εκείνη, η καρδιά της Άννας σκίρτησε. Πλησίασε, προσκύνησε το παιδί και στη συνέχεια, αφού ευχαρίστησε και δοξολόγησε και αυτή τον Θεό, κήρυττε ότι ήλθε ο Μεσσίας.
Λίγα λόγια για τον σαραντισμό των βρεφών:
Οι μητέρες, κατά το πρότυπο της Παναγίας, όταν τα νεογέννητα μωρά τους γίνουν σαράντα ημερών τα πηγαίνουν στην Εκκλησία για να τους διαβάσει ο ιερέας μια ευχή που ονομάζεται ευχή του σαραντισμού. Ο σαραντισμός του βρέφους έχει τις ρίζες του στην Παλαιά Διαθήκη. Λέγοντας «σαραντισμό», εννοούμε ότι η μητέρα προσφέρει το νεογέννητο στον Ναό προς δόξα του τριαδικού Θεού. Αφού διαβάσει ο ιερέας την ευχή στον πρόναο, παίρνει το βρέφος στα χέρια του και το πηγαίνει στον κυρίως ναό μπροστά στην ωραία πύλη (και μετά στο ιερό βήμα, αν είναι αγόρι) όπου το σηκώνει με τα χέρια του στον ουρανό και το προσφέρει ως δώρο στον Θεό και ακολουθεί η μητέρα του παιδιού που φιλάει με ευλάβεια τις εικόνες. Όλα αυτά γίνονται προς μίμηση του «σαραντισμού», δηλαδή, της Υπαπαντής του Χριστού.