Η 28η Οκτωβρίου είναι διπλή γιορτή για την Ελλάδα και την Ορθόδοξη Εκκλησία! Γιορτάζουμε το ιστορικό «ΌΧΙ» του Ιωάννη Μεταξά αλλά και την Αγία Σκέπη της Παναγίας.
Η εορτή της Αγίας Σκέπης
Μια νύχτα που γινόταν αγρυπνία στον ναό της Παναγίας των Βλαχερνών, στην Κωνσταντινούπολη, ο Όσιος Ανδρέας μαζί με τον μαθητή του, Επιφάνιο, και τον λαό προσεύχονταν όλοι μαζί, με πίστη στον Θεό. Ξαφνικά οι δύο Άγιοι βλέπουν στην κεντρική πύλη της εκκλησίας να στέκεται η Παναγία. Την συνόδευαν οι Άγιοι Ιωάννης ο Πρόδρομος και Ιωάννης ο Θεολόγος αλλά και πολλοί άγγελοι που έψαλλαν. Η Θεοτόκος γονάτισε και προσευχήθηκε για την σωτηρία των πιστών με δάκρυα στα μάτια. Όμως, την έβλεπαν μόνο ο Άγιος Ανδρέας και ο Επιφάνιος. Αφού προσευχήθηκε για πολλή ώρα η Θεοτόκος, σηκώθηκε και μπήκε μέσα στο ιερό, όπου φυλασσόταν το μαφόριο της, δηλαδή η μαντήλα της, το πήρε στα χέρια της και βγαίνοντας έξω το άπλωσε πάνω από τους πιστούς, για να δείξει ότι τους σκέπει και τους προστατεύει.
Αυτό είναι το γεγονός, το οποίο η Εκκλησία μας καθιέρωσε την γιορτή της Αγίας Σκέπης, δηλαδή τη γιορτή προς τιμήν της Παναγίας, η οποία σκεπάζει (σκέπει) και προστατεύει τον λαό του Θεού. Μας σκεπάζει με τις προσευχές της, τις παρακλήσεις της, και με τα δάκρυα της.
Η Εκκλησία έχει ορίσει να εορτάζεται η ανάμνηση του θαυμαστού αυτού γεγονότος της Αγίας Σκέπης την 1η Οκτωβρίου. Ωστόσο η γιορτή αυτή άλλαξε μέρα από την Εκκλησία της Ελλάδος το 1952 ως ένδειξη ευγνωμοσύνης στην Παναγία μας για τη σκέπη και την προστασία της στον αγώνα των Ελλήνων στον πόλεμου του 1940. Από τότε γιορτάζουμε στην Ελλάδα την Αγία Σκέπη της Θεοτόκου στις 28 Οκτωβρίου κάθε χρόνου.
Το αληθινό νόημα της εορτής της Αγίας Σκέπης
Είναι τόσο μεγάλο το γεγονός που η Παναγία μας προσεύχεται για μας, ώστε η Εκκλησία μας να έχει ιδιαίτερη εορτή γι’ αυτό το γεγονός; Ναι, είναι μεγάλο και σπουδαίο γεγονός αυτό. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι πάντοτε έχουμε την ανάγκη των προσευχών των άλλων, όσο ενάρετοι και πιστοί και αν είμαστε.
Παράδειγμα χαρακτηριστικό γι’ αυτό είναι ο απόστολος Παύλος, αυτός που ανέβηκε μέχρι τρίτου ουρανού και που ονομάσθηκε «στόμα Χριστού». Αυτός, λοιπόν, πάντα ζητούσε τις προσευχές των χριστιανών. Αν και αυτοί που θα προσευχόνταν για τον Παύλο δεν είχαν τόσο δυνατή πίστη, όπως είχε ο ίδιος. Κι όμως ο Παύλος, όχι μόνο δεν αρνιόταν τις προσευχές των χριστιανών, αλλά αντίθετα τους προέτρεπε και τους παρακαλούσε να προσεύχονται για κείνον. Στις προσευχές, μάλιστα, των άλλων όφειλε την υγεία του και τη σωτηρία από μεγάλους κινδύνους.
Αλλά και ο Απόστολος Πέτρος δεν είπε τι μου χρειάζεται η προσευχή των άλλων αφού είμαι απόστολος, αφού ομολόγησα τον Θεάνθρωπο Χριστό, αφού πάνω στην ομολογία μου στηρίχθηκε η Εκκλησία! Έτσι όταν ήταν στη φυλακή από τον Ηρώδη τον Αγρίππα τον Α΄, οι χριστιανοί των Ιεροσολύμων προσεύχονταν γι’ αυτόν, με αποτέλεσμα να τον ελευθερώσει άγγελος Κυρίου με θαυμαστό τρόπο. Έτσι κι εμείς λοιπόν, έχουμε την ανάγκη των προσευχών των άλλων ανθρώπων, των Αγίων αλλά και της Παναγίας.
Φτάνει όμως να προσεύχονται μόνο οι άλλοι για τη σωτηρία μας;
Ενώ λοιπόν η προσευχή έχει τεράστια δύναμη και είναι αναγκαία, όσο ενάρετοι κι αν είμαστε, χρειάζεται μια προϋπόθεση για να έχει αποτέλεσμα. Και η προϋπόθεση είναι να προσπαθούμε κι εμείς να αγιάσουμε· να μετανοούμε για τις αμαρτίες μας· να προσπαθούμε να αποκτήσουμε αρετές· να συμμετέχουμε στα μυστήρια της Εκκλησίας μας. Μην περιμένουμε τα πάντα από την προσευχή των Αγίων και των άλλων ανθρώπων, ενώ εμείς οι ίδιοι τεμπελιάζουμε.
Αυτό μάς το δίνει να το καταλάβουμε και η Παναγία μας. Είναι χαρακτηριστική η λεπτομέρεια ότι η Παναγία μας άπλωσε το μαφόριο της μέσα στον ναό και σκέπασε όσους αγρυπνούσαν και προσεύχονταν. Αυτή της η κίνηση, λοιπόν, θέλει να μας δείξει ότι πρέπει να έχουμε ουσιαστική σχέση με την Εκκλησία για να μας σκεπάσει με τις πρεσβείες της.
Εμείς άραγε την έχουμε αυτήν τη σχέση;
Πηγαίνουμε στην Εκκλησία, κοινωνούμε, εξομολογούμαστε, αγρυπνούμε, νηστεύουμε, ελεούμε, συγχωρούμε, προσπαθούμε να τηρήσουμε τις εντολές;