Διαβάζουμε τους στίχους 21-28 στο κεφάλαιο ιε΄ του κατά Ματθαίου Ευαγγελίου:
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐξελθὼν ἐκεῖθεν ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος. Καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία ἀπὸ τῶν ὁρίων ἐκείνων ἐξελθοῦσα ἐκραύγαζεν αὐτῷ λέγουσα· ἐλέησον μέ, Κύριε, υἱὲ Δαβίδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται. Ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον. Καὶ προσελθόντες oι μαθηταὶ αὐτοῦ ἠρώτον αὐτὸν λέγοντες· ἀπόλυσον αὐτήν, ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν. Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. Ἡ δὲ ἐλθοῦσα προσεκύνει αὐτῷ λέγουσα· Κύριε, βοήθει μοι. Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν οὔκ ἐστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις. Ἡ δὲ εἶπε· ναί, Κύριε, καὶ γὰρ τὰ κυνάρια ἐσθίει ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τῶν κυρίων αὐτῶν. Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτή· ὦ γύναι, μεγάλη σοῦ ἡ πίστις- γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. Καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.
Νεοελληνική απόδοση
Εκείνο τον καιρό, αφού βγήκε ο Ιησούς από τα μέρη εκείνα (της Γαλιλαίας), αναχώρησε στα μέρη της Τύρου και Σιδώνος. Και να μια γυναίκα Χαναναία από εκείνη την περιοχή βγήκε και φώναζε: « Ελέησε με, Κύριε, υιέ του Δαβίδ. Η θυγατέρα μου βασανίζεται άσχημα από το δαιμόνιο». Αυτός όμως δεν της απάντησε ούτε με μια λέξη. Και ήλθαν οι μαθητές του και τον παρακαλούσαν λέγοντας: «Απομάκρυνε την, γιατί φωνάζει από πίσω μας». Ο Κύριος όμως αποκρίθηκε: «Δεν είμαι σταλμένος παρά μόνο για τα χαμένα πρόβατα της γενεάς του Ισραήλ». Αυτή δε (η Χαναναία) αφού τον πλησίασε, τον προσκυνούσε και έλεγε, «Κύριε, βοήθησε με». Εκείνος της αποκρίθηκε: «Δεν είναι σωστό πράγμα να πάρω το ψωμί των παιδιών και να το ρίξω στα σκυλάκια». Αυτή δε είπε· «Ναι, Κύριε, αλλά και τα σκυλάκια τρώνε από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους». Τότε ο Ιησούς της αποκρίθηκε: «Ω γυναίκα, είναι μεγάλη η πίστη σου· ας γίνει, όπως συ θέλεις». Και θεραπεύτηκε από εκείνη την ώρα η θυγατέρα της.
Ερμηνεία Ευαγγελικής Περικοπής
Ο Κύριος, συνοδευόμενος από τους μαθητές Του, βρισκόταν στα μέρη της Τύρου και της Σιδώνας. Σε όλα τα μέρη εκείνα της Φοινίκης είχε ήδη διαδοθεί η φήμη του Ιησού για τη θεραπευτική παντοδυναμία Του και τη συμπάθεια που έδειχνε προς κάθε δυστυχισμένο και άρρωστο.
Μια γυναίκα από τα μέρη εκείνα πρόβαλε μπροστά του. Η γυναίκα αυτή ήταν η Χαναναία η οποία ήταν ειδωλολάτρισσα. Είχε όμως μεγάλη επιθυμία να δει τον Χριστό, επειδή την βασάνιζε ένα πρόβλημα, ο δαιμονισμός της κόρης της. Έτσι, βγήκε στο δρόμο από όπου περνούσε ο Χριστός με τους μαθητές Του και άρχισε να φωνάζει για να την ελεήσει ο Κύριος.
Ο Κύριος στην αρχή δε δίνει σημασία στις παρακλήσεις της. Εκείνη όμως συνέχιζε να φωνάζει. Ο Κύριος τότε για να δοκιμάσει την πίστη της, λέει: «Δεν είναι σωστό να πάρω το ψωμί των παιδιών και να το ρίξω στα σκυλάκια». Δηλαδή, τα παιδιά είναι οι Ισραηλίτες και τα σκυλάκια οι ειδωλολάτρες.
Τότε η Χαναναία ομολογεί τη μεγάλη της πίστη. Του απάντησε ότι και τα σκυλάκια τρώνε από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των αφεντικών τους. Δηλαδή, ότι και οι εθνικοί, οι ειδωλολάτρες έχουν την επιθυμία να τους δώσεις ο Κύριος ένα απειροελάχιστο κομμάτι, ένα ψίχουλο από τη θεία Του δύναμη.
Ο Κύριος τότε βλέποντας την μεγάλη πίστη της και την ταπείνωσή της, της είπε:
– Γυναίκα, η πίστη σου είναι μεγάλη! Ας γίνει αυτό που θέλεις.
Και πράγματι, από τη στιγμή εκείνη, η κόρη της Χαναναίας θεραπεύτηκε.
Τέτοια ζωντανή πίστη πρέπει να αποκτήσουμε και εμείς. Η πίστη της γυναίκας ήταν γεμάτη από αγάπη για τον Ιησού Χριστό. Και αυτό ήταν που την έσωσε και χάρισε στη θυγατέρα της τη θαυματουργική θεραπεία του Κυρίου. Ακόμα πρέπει να προσθέσουμε πως η αληθινή πίστη οδηγεί τον άνθρωπο και στην αρετή της ταπεινοφροσύνης. Για αυτό η γυναίκα είχε τη συναίσθηση, πως είναι ένα από τα σκυλάκια, που ο Κύριος της αναφέρει.
Τι μας παρουσιάζει και μας διδάσκει η Eυαγγελική περικοπή
Με το σημερινό Ευαγγέλιο η Εκκλησία θέλει να μας παρουσιάσει πόσο απαραίτητη είναι για τη ζωή μας η πίστη στον Ιησού Χριστό. Τέτοια μεγάλη πίστη, όπως η Χαναναία, πρέπει να έχουμε όλοι. Η Χαναναία δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε για να αποκτήσουμε αυτή την πίστη στη ζωή μας.