Διαβάζουμε τους στίχους 10-17 από το κεφάλαιο ιγ΄ του κατά Λουκάν ευαγγελίου:
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἦν διδάσκων Ἰησοῦς ἐν μιᾷ τῶν συναγωγῶν, τοῖς σάββασι. Καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἦν πνεῦμα ἔχουσα ἀσθενείας ἔτη δέκα καὶ ὀκτώ, καὶ ἦν συγκύπτουσα καὶ μὴ δυναμένη ἀνακῦψαι εἰς τὸ παντελές. Ἰδῶν δὲ αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς προσεφώνησε καὶ εἶπεv αὐτῇ· γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου· καὶ ἐπέθηκεν αὐτῇ τὰς χεῖρας· καὶ παραχρῆμα ἀνωρθώθη καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεόν.
Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος, ἀγανακτῶν ὅτι τῷ σαββάτῳ ἐθεράπευσεν ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγε τῷ ὄχλῳ· ἐξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι· ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε, καὶ μὴ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου. Ἀπεκρίθη οὖν αὐτῷ ὁ Κύριος καὶ εἶπεν· ὑποκριτά, ἕκαστος ὑμῶν τῷ σαββάτῳ οὐ λύει τὸν βοῦν αὐτοῦ ἢ τὸν ὄνον ἀπὸ τῆς φάτνης καὶ ἀπαγαγὼν ποτίζει; ταύτην δέ, θυγατέρα Ἀβραὰμ οὖσαν, ἣν ἔδησεν ὁ Σατανᾶς ἰδοὺ δέκα καὶ ὀκτὼ ἔτη, οὐκ ἔδει λυθῆναι ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ τούτου τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου; Καὶ ταῦτα λέγοντος αὐτοῦ κατῃσχύνοντο πάντες οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἔχαιρεν ἐπὶ πᾶσι τοῖς ἐνδόξοις τοῖς γινομένοις ὑπ’ αὐτοῦ.
Νεοελληνική απόδοση
Εκείνον τον καιρό δίδασκε ο Ιησούς σε μία από τις συναγωγές και ήταν ημέρα Σάββατο. Και ήταν εκεί μια γυναίκα που είχε πονηρό πνεύμα ασθενείας. Ήταν άρρωστη δεκαοχτώ χρόνια και ήταν σκυφτή· δεν μπορούσε να σηκώσει το σώμα της καθόλου. Και όταν την είδε ο Ιησούς τής μίλησε και της είπε:
– Γυναίκα, είσαι λυμένη από την αρρώστια σου και ακούμπησε επάνω της τα χέρια του και αμέσως εκείνη ανασηκώθηκε και δόξαζε το Θεό.
Και αποκρίθηκε ο αρχισυνάγωγος με αγανάκτηση, επειδή το Σάββατο έκαμε τη θεραπεία ο Ιησούς και έλεγε στον λαό:
– Έξι μέρες είναι, όπου σ’ αυτές πρέπει να εργαζόμαστε, σ’ αυτές λοιπόν να έρχεσθε και να θεραπευόσαστε και όχι στην ημέρα του Σαββάτου.
Του αποκρίθηκε λοιπόν ο Κύριος και είπε:
– Υποκριτή, ο καθένας σας το Σάββατο, δεν λύνει το βόδι του και τον όνο από το παχνί και τα πάει και τα ποτίζει; Και αυτή εδώ που είναι κόρη του Αβραάμ και την έδεσε ο Σατανάς δεκαοχτώ χρόνια, δεν έπρεπε να λυθεί από τούτο το δέσιμο την ημέρα του Σαββάτου;
Και ενώ έλεγε αυτά ο Ιησούς καταντροπιάζονταν όλοι οι εχθροί του· και όλος ο λαός είχε χαρά για τα θαύματα που γίνονταν από αυτόν.
Η γυναίκα της περικοπής, παρόλο που ήταν άρρωστη και πνευματικά και σωματικά, επισκεπτόταν κάθε Σάββατο τη συναγωγή. Άκουγε το λόγο του Θεού και έπαιρνε δύναμη και κουράγιο για να αντιμετωπίζει την αρρώστια της. Αυτό, δηλαδή, μας διδάσκει ότι και εμείς πρέπει να πηγαίνουμε κάθε Κυριακή στην εκκλησία να παίρνουμε δύναμη, αλλά και ζωή.
Η άρρωστη γυναίκα είχε μεγάλη πίστη, ευσέβεια και υπομονή, γι’ αυτό και δέχτηκε από τον Κύριο πολύ περισσότερα από όσα περίμενε. Ο Κύριος τη θεράπευσε μια για πάντα. Μετά τη θεραπεία της η γυναίκα δοξολογούσε το Θεό και έδειχνε μπροστά σ’ όλους την ευχαριστία και την ευγνωμοσύνη της στο Χριστό. Αναγνώριζε, δηλαδή, μπροστά σ’ όλους την αγάπη και την ευεργεσία του Κυρίου.
Ο προϊστάμενος όμως της Συναγωγής αγανάκτησε για το θαύμα. Ήθελε να δείξει πως ενδιαφερόταν τάχα για το Νόμο του Θεού. Κατά βάθος ήταν ένας μεγάλος και τέλειος υποκριτής. Ήθελε να δείξει στον κόσμο πως σέβεται την αργία του Σαββάτου.
Συκοφαντούσε τον Κύριο και έλεγε πως οι άνθρωποι δεν πρέπει σε ημέρα αργίας να έρχονται για να θεραπεύονται. Ο Κύριος όμως τον ξεσκέπασε και τον αποστόμωσε. Τον ονόμασε «υποκριτή», δηλαδή ψεύτη. Άλλα αισθανόταν μέσα του και άλλα έλεγε και έδειχνε στους ανθρώπους. Του υπενθύμισε πως η αξία του ανθρώπου, που είναι η εικόνα του Θεού, στέκεται πιο πάνω και από την αργία του Σαββάτου. Ο Θεός ζητεί αγάπη από τον άνθρωπο. Και αυτή την αγάπη πρόσφερε ο Κύριος με τη θαυματουργική θεραπεία της άρρωστης γυναίκας.
Τέτοιοι υποκριτές υπάρχουν πάντα στον κόσμο. Ο αρχισυνάγωγος του Ευαγγελίου δε χάρηκε για το ότι ελευθερώθηκε μια δυστυχισμένη γυναίκα από τη φοβερή αρρώστια της. Με την υποκρισία προσπαθούσε να κρύψει τον εγωισμό και τον φθόνο που κρύβονταν μέσα στη ψυχή του. Γι’ αυτό και ο Κύριος τον ξεσκέπασε και τον αποστόμωσε μπροστά στους άλλους ανθρώπους.
Πρέπει λοιπόν να προφυλάσσουμε τον εαυτό μας από τη φοβερή αρρώστια της υποκρισίας. Η υποκρισία είναι πολύ μεγάλη αμαρτία και δεν αφήνει τον άνθρωπο να λυτρωθεί με την αγάπη του Χριστού. Πολλές φορές δυστυχώς προσπαθούμε από τη μικρή μας ηλικία να ξεγελούμε τους άλλους ανθρώπους. Υποκρινόμαστε στους γονείς, στους δασκάλους και γενικά στους ανθρώπους. Σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές να θυμόμαστε πως ο Κύριος γνωρίζει οπωσδήποτε την υποκρισία μας και πως μια μέρα θα την ξεσκεπάσει μπροστά στους άλλους. Μόνο με τη βοήθεια της αγάπης, αλλά και της προσευχής μπορούμε να λυτρωθούμε από τη υποκρισία. Η αγάπη μας στο Θεό και τους άλλους ανθρώπους θα μας κάνει ελεύθερους, ειλικρινείς και τίμιους ανθρώπους.