Στις 5 Οκτωβρίου 1912, όλες οι εφημερίδες δημοσιεύουν στο πρωτοσέλιδο το διάγγελμα του Βασιλιά Γεωργίου: «Ἡ Ἑλλὰς πάνοπλος μετὰ τῶν Συμμάχων αὐτῆς, ἐμπνεόμενων ὑπὸ τῶν αὐτῶν αἰσθημάτων καὶ συνδεομένων διὰ κοινῶν ὑποχρεώσεων, ἀναλαμβάνει τὸν ἀγώνα τοῦ Δικαίου ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τῶν καταδυναστευομένων Λαῶν τῆς Ἀνατολῆς» Ο πόλεμος έχει ξεσπάσει….
Η πρώτη μάχη έγινε στην Ελασσόνα. Αποδείχθηκε μια εύκολη υπόθεση για τον ελληνικό στρατό. Οι Έλληνες βρήκαν τα τουρκικά οχυρά τα περισσότερα εγκαταλειμμένα. Κάποια αντιστάθηκαν για λίγο. Ο τουρκικός στρατός συγκεντρώθηκε σε έναν λόφο έξω από την Ελασσόνα, και για λίγο προσπάθησε να σταματήσει τον ελληνικό στρατό. Ο ελληνικός στρατός όμως υπερτερούσε αφού ο κύριος όγκος του τουρκικού στρατού κάνει τακτική υποχώρηση προς το Σαραντάπορο.
Το Σαραντάπορο ήταν ένα φυσικό οχυρό. Ήταν δυο βουνά, μέσα περνούσε ένα φαράγγι αλλά αυτό το φαράγγι ήταν η οδός η οποία συνέδεε την Ελλάδα με την Μακεδονία. Τα στενά ήταν οχυρωμένα από τον ξένο επιτελικό αξιωματικό του τουρκικού στρατού. Τον Γερμανό Βαρόνο Κόλμαρ φον Ντερ Γκολτς που πίστευε ότι είχε διαλέξει την τέλεια . τοποθεσία για την τελική νίκη των Τούρκων. Έλεγε μάλιστα ότι «εδώ θα γίνει ο τάφος των Ελλήνων». Η στρατιωτική τακτική, οι αιφνιδιαστικοί ελιγμοί και η ανδρεία του ελληνικού στρατού καταφέρνουν τελικά μια μεγάλη υποχώρηση των Τούρκων και μια σπουδαία νικηφόρα μάχη. Οι τρομαγμένοι Τούρκοι αφήνουν στο πεδίο της μάχης όλα τους τα πυροβόλα που περνάνε στα ελληνικά χέρια. Η υποχώρηση των Τούρκων όμως έβαψε με αίμα το χωριό Σέρβια. Οι Τούρκοι κατέσφαξαν τους εβδομήντα κατοίκους και τους πέντε ιερείς γεγονός που στηλιτεύτηκε από τον ευρωπαϊκό τύπο. Ο ελληνικός στρατός χαρούμενος για τις νίκες του, και οργισμένος για την τουρκική θηριωδία, πήρε την σημαία από τα Σέρβια και άρχισε την προέλασή του για τη Θεσσαλονίκη. Και αυτή η ίδια αιματοβαμμένη σημαία υψώθηκε αργότερα στον Λευκό Πύργο.
Οι φαντάροι μετά τους Τούρκους είχαν να αντιμετωπίσουν έναν αδυσώπητο εχθρό προχωρώντας για τη Θεσσαλονίκη: την πείνα. Οι κάτοικοι των απελευθερωμένων χωριών ανάβουν τους φούρνους, άνθρωποι κάθε ηλικίας που είχαν τη δυνατότητα ζύμωναν και έψηναν ψωμιά για να έχει κάθε στρατιώτης ένα καρβέλι να νικήσει την πείνα του.
Απελευθερώνονται η Κοζάνη και άλλες πόλεις της Δυτικής Μακεδονίας….
Στις 19 Οκτωβρίου οι Τούρκοι ταμπουρώνονται με 25 χιλιάδες στρατιώτες στην περιοχή των Γιαννιτσών. Είναι ιερή πόλη για τους μουσουλμάνους της περιοχής επειδή εκεί είχε ταφεί ο Γαζή Εβρενός, ένας διακεκριμένος οθωμανός στρατηγός του 14ου αιώνα. Η πτώση των Γιαννιτσών μετά από διήμερες μάχες καθορίζει τις πολεμικές εξελίξεις και ανοίγει ο δρόμος για τη Θεσσαλονίκη. Πέρα από το κύρος και τα πολιτικά οφέλη, η απελευθέρωση της πόλης θα έλυνε το πρόβλημα του ανεφοδιασμού του στρατού. Η απόφαση να σπεύσει εκεί ο στρατός ήταν του Βενιζέλου, ο οποίος αναγκάστηκε να διατάξει τον αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο καθώς υπήρξε ανοιχτή σύγκρουση για την τακτική..
Βλέπω στο παρακάτω βίντεο για τη μάχη στο Σαραντάπορο:
Βλέπω το παρακάτω βίντεο για τη Μάχη των Γιαννιτσών: