Η μονή χτίστηκε τον 16ο αιώνα αλλά στην περιοχή είχε δημιουργηθεί μοναστική παράδοση ήδη από τον 12ο αιώνα. Μάλιστα στην άλλη άκρη του φαραγγιού -και αν έχετε όρεξη για περπάτημα στο πανέμορφο φαράγγι του Λούσιου- μπορείτε να φτάσετε μέχρι και τη Μονή Φιλοσόφου.
Η Μονή Προδρόμου καταφέρνει να αποτελεί πόλο έλξης πλήθους επισκεπτών και για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική της. Ο κάθετος επιβλητικός βράχος μέσα και πάνω στον οποίο είναι χτισμένη η μονή αποτελεί εγγύηση για ένα μεγάλο επιφώνημα θαυμασμού και περιέργειας για τον τρόπο με τον οποίο χτίστηκε κατά τον 16ο αιώνα!
Κατά την Ελληνική επανάσταση του 1821 η Μονή Προδρόμου διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην περίθαλψη αλλά και τον ανεφοδιασμό των Ελλήνων αγωνιστών, ενώ τα σημάδια από τα βόλια των Τούρκων στην μεγάλη πύλη μαρτυρούν τις ηρωικές μάχες που δόθηκαν όχι μόνο στην γύρω περιοχή, αλλά και μέσα στον περίβολο της μονής που προσέφερε επιπλέον σημαντικό καταφύγιο στον πληθυσμό από τους διωγμούς των Τούρκων.
Η Μονή Φιλοσόφου βρίσκεται περίπου 15 χλμ. από τη Δημητσάνα. Αποτελείται από δύο μοναστηριακά συγκροτήματα, της Παλαιάς και Νέας Μονής. Η πρόσβαση στη Ιερά Μονή γίνεται είτε μέσω Δημητσάνας-Παλαιοχωρίου είτε μέσω Ζάτουνας-Βλόγκου, διασχίζοντας ένα καταπράσινο λόγγο που οδηγεί στην πλατεία της Νέας Μονής Φιλοσόφου. Από τη μικρή πλατεία του ναού της Νέας Μονής ξεκινά κατηφορικός δρόμος που οδηγεί στην Παλαιά Μονή Φιλοσόφου και συνεχίζει προς τις όχθες του Λουσίου και τη Μονή Προδρόμου, που βρίσκεται στον απέναντι βράχο.
Παλαιά Μονή Φιλοσόφου
Η Παλαιά Μονή Φιλοσόφου ιδρύθηκε το 960 μ.Χ. από τον Ιωάννη Λαμπαρδόπουλο. Ο Λαμπαρδόπουλος έχοντας ήδη λάβει ένα ειδικό συγίλλιο από τον Πατριάρχη, προκειμένου να υπάγεται άμεσα στο Πατριαρχείο και να μην ελέγχεται από τους τοπικούς επισκόπους και Μητροπολίτες, ούτε να καταβάλει φόρους, επέλεξε μια απρόσιτη περιοχή για το κτίσιμο του μοναστηριού του. Πιο συγκεκριμένα, η Παλαιά Μονή κτίστηκε σε μια στενόμακρη κοιλότητα, μήκους 130 μ. και πλάτους από 0,60 μ. έως 8 μ. Περί τον 17ο αιώνα περιφράχτηκε από ένα τείχος, το οποίο περιελάμβανε πολεμίστρες και πυροβόλα όπλα και διέθετε ένα μακρύ, εσωτερικό διάδρομο ο οποίος οδηγούσε προς τα κελιά, τις αποθήκες και τέλος, στο βόρειο άκρο του, τον ναό. Συχνά η Μονή αποκαλείτο από τον λαό και ως «Κρυφό Σχολειό», καθώς λόγω της απρόσιτης θέσης της, οι μοναχοί δίδασκαν σχεδόν ανενόχλητοι τα ελληνόπουλα.
Νέα Μονή Φιλοσόφου
Το 1691, κατά τα πρώτα χρόνια της Ενετοκρατίας, οι μοναχοί της Παλαιάς Μονής Φιλοσόφου, αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα νέο μοναστήρι σε μία πιο προσιτή θέση. Το σημείο, το οποίο επιλέχθηκε, είχε ανοιχτό ορίζοντα και ήταν κοντά σε πηγές πόσιμου νερού. Αρχικά, κτίστηκε ο σταυροειδής με τρούλο, βυζαντινός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Από την επιγραφή που βρίσκεται στη μεσαία πύλη του νάρθηκα του ναού πληροφορούμαστε ότι η αγιογράφηση έγινε το 1693, ενώ οι εικόνες του τέμπλου ήταν έργα του μεγάλου αγιογράφου της εποχής «Βίκτωρ ο Κρης», δηλαδή ο Κρητικός.
Το 1700 κατασκευάστηκε και ο ξενώνας της Νέας Μονής Φιλοσόφου, για τη φιλοξενία των προσκυνητών αλλά και για την στέγαση των μαθητών της ανώτερης Σχολής που λειτουργούσε κατά την Β’ Τουρκοκρατία (1691-1764). Εκεί φοίτησαν επτά μετέπειτα πατριάρχες και περίπου εβδομήντα αρχιερείς.
Το 1834, η Μονή Φιλοσόφου έκλεισε, καθώς διέθετε λιγότερο από έξι μοναχούς και έγινε μετόχι της Ιεράς Μονής Προδρόμου. Ο ναός επαναλειτούργησε στις 2 Ιουλίου του 1994 και έκτοτε καθιερώθηκε ο ετήσιος εορτασμός του την ίδια μέρα.
Η Μονή είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Πήρε το όνομα της από την πόλη Κερνίτσα. Κτίστηκε από τους: Δήμο, Θεόφιλο και Συνοδινό από την Κερνίτσα το 1105. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι χτίστηκε το 1386. Η τοποθεσία στην οποία χτίστηκε είναι μια θέση φυσικού οχυρού, διότι βρίσκεται ανάμεσα στα βουνά του Αργυροκάστρου και του Θαυμασίου όρους. Επίσης, θεωρείται το παλαιότερο μοναστήρι του νομού Αρκαδίας.
Στο πέρασμα των αιώνων γνώρισε μεγάλες λεηλασίες. Πολλά χειρόγραφα κάηκαν και κειμήλια μεγάλης αξίας χάθηκαν όπως π.χ. ένα πολύτιμο χρυσό Ευαγγέλιο. Κατά την Επανάσταση του 1821 δέχτηκε 7 φορές την επιδρομή του Ιμπραήμ. Πάντα όμως βοηθούσε και περιέθαλπε τους αγωνιζομένους. Με ταλαιπωρίες και αγώνες έζησε για έναν αιώνα η Μονή ως ανδρική. Από το 1680 εντός της μονής λειτουργούσε Κρυφό Σχολειό, καθώς και μια Ανώτερη Σχολή. Το 1940 η Μονή μετατράπηκε σε γυναικεία.
Οι κυριότεροι ναοί της ενορίας Κερνίτσης είναι 1) της Παναγίας, 2) του Τιμίου Προδρόμου, 3) του Αγ. Νικολάου και 4) των Ταξιαρχών. Πρόκειται για ένα ναό αριστούργημα τέχνης, με καλλιτεχνικό, ξυλόγλυπτο τέμπλο. Η «Εύρεση», ένα κατανυκτικό παρεκκλήσιο όπου βρέθηκε η θαυματουργική εικόνα μετατράπηκε σε παρεκκλήσιο των Αγ. Πάντων.
Αξίζει να σημειωθεί ότι με τη βοήθεια της Παναγίας έχουν γίνει πολλά θαύματα. Η Παναγία της Κερνίτσας εορτάζει στις 23 Αυγούστου και η Θεία Λειτουργία τελείται πάντα βράδυ.
Η Ιερά Μονή Μαλεβής είναι ένα ιστορικό μοναστήρι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου και υπάγεται στην Μητρόπολη Μαντινείας και Κυνουρίας. Η ονομασία Μαλεβή προέρχεται από την τοπική ονομασία της κορυφής του Πάρνωνα, Μαλεβός. Βρίσκεται σε απόσταση 20 χλμ. από το Άστρος και 5 χλμ. από το χωριό Άγιος Πέτρος, στις πλαγιές του όρους Πάρνωνας σε υψόμετρο 900 μέτρων.
Μάλιστα ο Πάρνωνας ονομάστηκε Δεύτερο Άγιον Όρος λόγω του ότι πολλοί κάτοικοι του Αγίου Όρους μετοίκησαν εκεί αλλά και γιατί είναι το βουνό με τα περισσότερα μοναστήρια μετά το Άγιον Όρος.
Τον 10ο αιώνα ένας τσοπάνος, σύμφωνα πάντα με τον θρύλο, ανακάλυψε την εικόνα της Παναγίας μέσα σε θάμνους και έτσι αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον της θρησκευτικής κοινότητας για την Μονή. Την εικόνα αυτή έχει αγιογραφήσει πιθανόν ο Ευαγγελιστής Λουκάς, η οποία μυροβλύζει από το 1964, ενώ τα θαύματα που έχουν γίνει είναι αναρίθμητα.
Το 1786 οι Τούρκοι πυρπόλησαν την Μονή. Κατά τα χρόνια της Επανάστασης του 1821, ο ηγούμενος της μονής, Καλλίνικος Τσιαμούρης, έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας και βοήθησε αρκετά ως γιατρός πολλούς αγωνιστές και τον Δημήτριο Υψηλάντη. Το 1826 ο Ιμπραήμ Πασάς κατέστρεψε τη Μονή. Χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, οι Γερμανοί βομβάρδισαν την Μονή, γιατί εκεί στεγαζόταν νοσοκομείο που βοηθούσε τους αντάρτες του Πάρνωνα.